Quote uit mijn entry van gisteren:

En net toen ik hoopte even een lange entry te typen moet ik eten, dus…

Doei!

Laten we hopen dat ik nu even de inspiratie vind om mijn idee van gisteren verder te zetten. Vandaag hadden we een toets van Wiskunde. Gisteren heb ik er speciaal even het computeren voor gelaten en naar mijn kamer geweest om het te leren, want wiskunde en computeren gaat (jammergenoeg…) niet echt samen. Ik bedoel, het zou wel lukken hoor, wiskunde leren en iets anders doen tegelijk, maar dan kost het me nu eenmaal véél langer om dat wiskunde erin te stampen. Maar héy, ‘t heeft best wel wat uitgehaald vandaag! Serieus, volgens mij is hij heel goed gegaan. Er is maar één dingetje waar ik niet zeker van ben maar ik heb ook geen zin om het na te checken. ‘t Enige net-niet-probleempje was dat ik nog nét niet klaar was toen de bel ging maar ik heb er nog vanalles snel op gekrabbeld en de bonusvraag op 2 punten juist ingevuld, geloof ik. Ik laat het wel weten wat het resultaat geweest is. Die van wiskunde geeft wel vaker bonusvragen. Dan heb je kans dat je 11/10 of zelfs 12/10 haalt ofzo, enn ‘t is handig om punten op te halen ook.

Ik heb ook al een tijdje zin om iets “luchtigs” te lezen. Ok, je moet het begrijpen. Na alle HarryPotterboeken meermaals gelezen te hebben wil een mens een keer wat anders. En liefst iets luchtigs dan, in mijn geval. Laten we het zo stellen, 1000 blz is een minimum. Ok neen dat nu ook weer niet, maar je snapt wel wat ik bedoel. Ik had gedacht aan een soort boek met verzamelwerken van Roald Dahl. Niet de kinderverhaaltjes (die ik vroeger bijna allemaal gelezen heb) maar zijn “andere” werken. Als mensen uit mijn klas dit nu gaan lezen gaan ze me zó’n snob vinden, maar lees gewoon verder, ik verklaar het nog wel allemaal. Het komt er dus op neer dat we in de lessen Engels een keer zo’n verhaaltje gelezen hebben uit dat boek. (Het is een boek met allemaal kleine korte verhaaltjes die heel merkwaardig eindigen, enzo.) Ik wist precies over welk boek het ging want mijn zus heeft het, en ik herinner mij nog zó goed dat ik en m’n zus ooit allebei op haar kamer boekjes van Roald Dahl zaten te lezen. Zij de grote versie en ik de kinderversies. Wel, nu wil ik graag dat boek lezen dat zij toen aan’t lezen was. Meer dan 1000 blz is het, zover ik mij nog herinner. Maar ik heb het er best voor over. Ze kijkt er dit weekend voor om het voor me uit te verhuisdozen te vissen. Handig! Als iemand nog “luchtige” aanraders heeft, dan mag je dat altijd zeggen.

Ik heb me ook voorgenomen om meer foto’s te posten, als jullie dat leuk vinden. ‘t Is volgens mij toch wel leuker in afwisseling met tekst, denk ik. Zijn er eigenlijk nog dingen die jullie graag willen zien, hierzo? Of als pagina op wol? Ik zit vandaag trouwens weer in zo’n bui waarin ik zin heb om mijn hele layout om te gooien en er iets simpels, op content gericht’s van te maken. Das echt zó’n stomme eigenschap van mij! Op sommige dagen maak ik layouts die er niet gek genoeg kunnen uitzien (klik) en op andere dagen wil ik dan weer iets dat er overzichtelijk, luchtig (ik heb iets met dat woord) en fris uitziet. Bijgevolg kan ik deze dus totaal niet meer aanzien. Zucht… Ahja, never mind, ik vind wel wat. Ik ga straks wel even kijken of ik wat kan maken, maar hoop er niet teveel op. Jullie kennen mij ondertussen al wel .
En ik blog tegenwoordig ook véél liever dan elke week een nieuwe layout online te zetten om hem dan weer snel beu te komen. Je merkt het misschien niet, maar ik begin bloggen echt als vanzelfsprekend te beschouwen terwijl ik het eigenlijk nog niet zó lang doe. Onlangs vond ik mijn allereerste soort-van-weblog-entry terug op een oude livejournal waarvan ik niet eens meer wist dat ik hem had. (klik) Het doet wel raar om dat terug te lezen. Hij dateert van 7 juli 2005 wat eigenlijk écht nog niet lang geleden is! Maar ok, back to the main subject, ik begin bloggen dus vanzelfsprekend te vinden. Toen ik de boel hier omzette naar php en het niet lukte door de aanwezigheid van ongenodigde chinese tekens wou ik bijna alles weer omzetten naar html om te kunnen bloggen, erg toch? (Ik wil jullie er hier wel op wijzen dat misschien enkel de includes-gebruikers het nu met me eens zijn.)

En ója, ik ben dit lettertype beu! Het blogt gewoon niet leuk. En ja ok, I agree, in Wordpress zelf zie je het misschien niet maar als ik het bekijk als het ge-published is voelt het irritant aan.

Misschien begin ik tóch wel een ietsie pietsie jaloers te worden op de gsm van mijn moeder. Zij heeft een camera, ik niet. Zij heeft bluetooth, ik niet. Zij heeft wap, ik niet. En zo zou ik nog met een hele lijst kunnen doorgaan. Ohja, ooit wordt dat ding van mij toch vintage en dán zul je wat zien!
We zijn met onze twee klassen (de 4 uurs en de 5 uurs wiskunde) al een hele tijd aan’t corresponderen met enkele franse klassen uit een school in Wallonië. Vrijdag komen die allemaal naar onze school! Eigenlijk is niemand er echt enthousiast over maar als we de kans krijgen dat er lessen wegvallen dan grijpen we die kans natuurlijk. Misschien moet ik gewoon mijn digicam meenemen ofzo… Dan kan het nog altijd grappig worden

Goed, girls have issues en ik moet dringend mijn haar wassen! (Nu moeten jullie niet gaan denken dat ik al weken mijn haar niet meer gewassen heb ofzo )

Liefs, Gwendolyn

Ik zie er niet uit! Ja, echt. Serieus! Ik maak geen grapje. Eerst heb ik een hele week oververmoeidheid opgehoopt. Ik heb het wel aan mijzelf te danken maar echt leuk is’t niet. Gisteren heb ik dan maar na 20 uur geen computer meer aangeraakt en op grote afstand naar tv gekeken. Deze morgen werd ik om 7 uur wakker omdat ik zo misselijk was. Pilletje genomen, uurtje gewacht en verdergeslapen tot ehm… environ 12.45 uur.
Anyway, nu is’t pas echt weekend. Normaal zou ik deze morgen even gaan shoppen met mijn zus maar dat ging dan niet door omdat haar man onverwachts moet werken en ze dus met de twee kiendjes zitt. Achteraf bekeken (nu dus) ben ik daar behoorlijk blij om want dan zou ik toch niet uit mijn bed geraakt zijn. Omdat ik ook geen zin heb om deze middag met mijn moeder te gaan shoppen stel ik het liever uit tot volgende week.

Bon, zoals het je misschien al zou opgevallen zijn op webcamfoto’s is’t hier een rommeltje. Dit is voor alle duidelijkheid niet mijn kamer, want ik heb (behalve dan een oude laptop zonder internet) geen computer op mijn kamer (snif). Met kerst stond het hier vol met lege dozen van kerstversiering en van de kerstboom zelf. De rest van’t jaar ligt het hier gewoon vol met oude computers “die we ooit wel es weg gaan doen”, een hele papierhandel “die we ooit wel een keer gaan classeren”, een babybedje “dat we moéten houden voor als Julie of Charlotte hier blijft slapen” (arme kindertjes, in zó’n rommel moeten slapen…) en een hoop boeken van mijn vader die meestal over treinen, auto’s en vliegtuigen gaan. (He’s a freak, you know…) Het nadeel voor mij is ook dat een deel van mijn kleren hier in een ingebouwde kast hangen. (dit was vroeger mijn kamer en in mijn huidige kamer heb ik geen kleerkast) Maargoed, mijn ouders hebben vandaag besloten de boel eens serieus op te ruimen. Of het wat wordt weet ik nog niet maar ik blijf hopen. Zodoende lopen ze hier allebei hun hoopjes rommel te verplaatsen. ‘t Is een soort van kringloopsysteem. Toen ze vroeger besloten onze zolder op te ruimen ging het zo:
- Mijn ouders “ruimen de zolder op” en willen heel veel dingen weggooien, die vervolgens in de garage belanden om ze later ergens te dumpen.
- Ze lopen door de garage, zien dingen en denken “oh, dat kunnen we eigenlijk nog wel gebruiken” en die belanden dan weer ergens helemaal achteraan in een kast.
- Na een tijd besluiten ze dat onze kasten overvol zijn, ruimen ze die op en wordt de helft weeral op de zolder gezwierd.
Kringloopsysteempje, dus. Volgend jaar ligt het hier waarschijnlijk weer vol met brol die eerst een hele tijd in de garage gelegen heeft en zodoende helemaal onder ‘t stof zit. ‘t Is hier een bekend verhaal geworden.

Pas op, ik beschuldig mijn ouders niet van opruimen hoor! Dit keer doen ze het wel goed. Tenminste, dankzij hen heb ik nu weer mijn cursusje van Boekhouden en een deel van mijn Engels teruggevonden, dat ik al een hele tijd kwijt was. Volgens mij begin ik het leefpatroon van mijn ouders veel te hard over te nemen. Mijn kamer ziet er bijvoorbeeld weer lekker vol uit door de kleren die gewoonweg overal verspreid liggen. Daar moet ik ooit iets aan doen maar ach, ‘t is ook een soort van kringloopsysteem geworden. Alleen is’t een stuk ingenieuzer dan dat van mijn ouders. Van mij staat het geen seconde stil. Als er kleren uit de was komen dan belanden die op mijn bureau of in mijn zetel waardoor ik ’s morgens niet naar hier moet lopen om kleren te zoeken maar ze gewoon op mijn bureau kan uitzoeken. Handig, toch?

Eigenlijk klopt de titel van deze entry niet echt. Mijn ouders lijken niet bepaald op Niecy Nash en zoals ik al zei zal waarschijnlijk niets verdwijnen maar wordt alles gewoon meegesleurd in het niet-ingenieuze kringloopsysteem dat mijn ouders net-niet met opzet bedacht hebben.

Niecy Nash is gewoon grappig. Jullie kennen haar toch, hoop ik? Hier kan je haar programma Clean House bijna elke dag bewonderen op Vitaya. ‘t Is gewoon enorm komisch! Per aflevering gaat ze samen met haar cleaning-gang langs bij een gezin van wie hun huis vreselijk slordig ligt. Natuurlijk zijn dat wel heel erg rommelige gevallen, wat hier gelukkig net nog niet zo is. Dan gaan al hun rommel sorteren om het daarna te gaan verkopen op een yard-sale. Ik denk er net aan (krijgt binnenpretje) dat er ooit es een blonde, jonge vrouw was die haar dure pucci-jurk niet wou verkopen. Dat het ding op een burka leek kon haar niets schelen. ‘t Was een duur ding dus ze moést en zou het houden. Ik vraag mij serieus af of ze het ooit gedragen heeft, maar volgens mij vraagt iedereen die de aflevering gezien heeft zich dat af. However, als de yard-sale afgelopen is gaan ze met de opbrengst die mensen hun huis opnieuw stylen en ordenen. Iedereen die ooit al zo’n soort programma heeft gezien weet dat er op’t einde een “aaaaah’ en “ooooh, so beautifull!” of een hoop gehuil bij te pas komt. Ohja, iedereen happy, zeker?

Nu ik toch een lange entry aan’t typen ben (zodat ik niet moet gaan opruimen) ga ik maar verder. Hoewel… toch maar niet. Ondertussen hebben mijn ouders al zo’n 100 keer gevraagd wat ik aan’t typen ben en met “iets” zijn ze niet gelukkig. Mijn pa wou zo even het hele stuk beginnen lezen om het “te controleren”. Yeah Right! Daarna zei hij dat hij spijt had dat hij mij deze site had gegeven “omdat ik er teveel tijd in steek”…
Maar wat moet ik anders doen? Opruimen en dan weten dat het toch niets uithaalt? Yeah Sure… Hoewel, ik moet zeggen dat het er toch al een stukje netter uitziet. Maar ik ga niet te snel victorie kraaien. Geloof mij, binnenkort ligt het hier weer lekker vol met papieren, oude computers en auto-, trein- of vliegtuigboekjes.

Ik sluit maar even af. Volgens mij ben ik hier toch al een goed uur aan’t typen en voor je het weet kan ik volgend jaar walkonlove.net op mijn buik schrijven.

Liefs,
Gwendolyn

Wat haat ik het toch zó hé! Tijdens schooltijd naar de orthodontist moeten is niet leuk. Nu denken jullie misschien dat ik doordraai maar nee, ‘t is helemaal niet leuk! Tenzij het natuurlijk op dinsdag ergens tussen 15.20 en 16.10 is (dan heb ik module/boekhouden) maar dat is een detail. Nu moest ik elastiekjes dragen jekentzewel. Ok ik moet ze al een aantal maand dragen maargoed. Ik draag die dingen netjes maar nèèèèèè niet denken dat er iets verschuift hoor! Mijn tandjes blijven netjes op hun plaats, de kapoentjes! Helemaal foei foei. Maargoed, nu kwam die ortho op’t idee van mijn onderste hoektand ofzoiets te kantelen (whatever). “Dan zou het wel verschuiven.” Min voetn! Pijnlijk. Zucht…
Ik wil serieus van die blokken af, draag ze nu al twee jaar of zoiets. :s.

Anyway, jullie ook zo moe? Ik heb het misschien een beetje aan mezelf te danken maar ach, who cares?

Maagd
(2-2-2006)
Het handelen van iemand die u als vriend beschouwt, treft u als een klap in het gezicht. U bent uit het veld geslagen. Praat er over en blijf er niet mee rondlopen. Wellicht moet u uw vriendschap herzien.

Tja… it might be right.