Ik zie er niet uit! Ja, echt. Serieus! Ik maak geen grapje. Eerst heb ik een hele week oververmoeidheid opgehoopt. Ik heb het wel aan mijzelf te danken maar echt leuk is’t niet. Gisteren heb ik dan maar na 20 uur geen computer meer aangeraakt en op grote afstand naar tv gekeken. Deze morgen werd ik om 7 uur wakker omdat ik zo misselijk was. Pilletje genomen, uurtje gewacht en verdergeslapen tot ehm… environ 12.45 uur.
Anyway, nu is’t pas echt weekend. Normaal zou ik deze morgen even gaan shoppen met mijn zus maar dat ging dan niet door omdat haar man onverwachts moet werken en ze dus met de twee kiendjes zitt. Achteraf bekeken (nu dus) ben ik daar behoorlijk blij om want dan zou ik toch niet uit mijn bed geraakt zijn. Omdat ik ook geen zin heb om deze middag met mijn moeder te gaan shoppen stel ik het liever uit tot volgende week.

Bon, zoals het je misschien al zou opgevallen zijn op webcamfoto’s is’t hier een rommeltje. Dit is voor alle duidelijkheid niet mijn kamer, want ik heb (behalve dan een oude laptop zonder internet) geen computer op mijn kamer (snif). Met kerst stond het hier vol met lege dozen van kerstversiering en van de kerstboom zelf. De rest van’t jaar ligt het hier gewoon vol met oude computers “die we ooit wel es weg gaan doen”, een hele papierhandel “die we ooit wel een keer gaan classeren”, een babybedje “dat we moéten houden voor als Julie of Charlotte hier blijft slapen” (arme kindertjes, in zó’n rommel moeten slapen…) en een hoop boeken van mijn vader die meestal over treinen, auto’s en vliegtuigen gaan. (He’s a freak, you know…) Het nadeel voor mij is ook dat een deel van mijn kleren hier in een ingebouwde kast hangen. (dit was vroeger mijn kamer en in mijn huidige kamer heb ik geen kleerkast) Maargoed, mijn ouders hebben vandaag besloten de boel eens serieus op te ruimen. Of het wat wordt weet ik nog niet maar ik blijf hopen. Zodoende lopen ze hier allebei hun hoopjes rommel te verplaatsen. ‘t Is een soort van kringloopsysteem. Toen ze vroeger besloten onze zolder op te ruimen ging het zo:
- Mijn ouders “ruimen de zolder op” en willen heel veel dingen weggooien, die vervolgens in de garage belanden om ze later ergens te dumpen.
- Ze lopen door de garage, zien dingen en denken “oh, dat kunnen we eigenlijk nog wel gebruiken” en die belanden dan weer ergens helemaal achteraan in een kast.
- Na een tijd besluiten ze dat onze kasten overvol zijn, ruimen ze die op en wordt de helft weeral op de zolder gezwierd.
Kringloopsysteempje, dus. Volgend jaar ligt het hier waarschijnlijk weer vol met brol die eerst een hele tijd in de garage gelegen heeft en zodoende helemaal onder ‘t stof zit. ‘t Is hier een bekend verhaal geworden.

Pas op, ik beschuldig mijn ouders niet van opruimen hoor! Dit keer doen ze het wel goed. Tenminste, dankzij hen heb ik nu weer mijn cursusje van Boekhouden en een deel van mijn Engels teruggevonden, dat ik al een hele tijd kwijt was. Volgens mij begin ik het leefpatroon van mijn ouders veel te hard over te nemen. Mijn kamer ziet er bijvoorbeeld weer lekker vol uit door de kleren die gewoonweg overal verspreid liggen. Daar moet ik ooit iets aan doen maar ach, ‘t is ook een soort van kringloopsysteem geworden. Alleen is’t een stuk ingenieuzer dan dat van mijn ouders. Van mij staat het geen seconde stil. Als er kleren uit de was komen dan belanden die op mijn bureau of in mijn zetel waardoor ik ’s morgens niet naar hier moet lopen om kleren te zoeken maar ze gewoon op mijn bureau kan uitzoeken. Handig, toch?

Eigenlijk klopt de titel van deze entry niet echt. Mijn ouders lijken niet bepaald op Niecy Nash en zoals ik al zei zal waarschijnlijk niets verdwijnen maar wordt alles gewoon meegesleurd in het niet-ingenieuze kringloopsysteem dat mijn ouders net-niet met opzet bedacht hebben.

Niecy Nash is gewoon grappig. Jullie kennen haar toch, hoop ik? Hier kan je haar programma Clean House bijna elke dag bewonderen op Vitaya. ‘t Is gewoon enorm komisch! Per aflevering gaat ze samen met haar cleaning-gang langs bij een gezin van wie hun huis vreselijk slordig ligt. Natuurlijk zijn dat wel heel erg rommelige gevallen, wat hier gelukkig net nog niet zo is. Dan gaan al hun rommel sorteren om het daarna te gaan verkopen op een yard-sale. Ik denk er net aan (krijgt binnenpretje) dat er ooit es een blonde, jonge vrouw was die haar dure pucci-jurk niet wou verkopen. Dat het ding op een burka leek kon haar niets schelen. ‘t Was een duur ding dus ze moést en zou het houden. Ik vraag mij serieus af of ze het ooit gedragen heeft, maar volgens mij vraagt iedereen die de aflevering gezien heeft zich dat af. However, als de yard-sale afgelopen is gaan ze met de opbrengst die mensen hun huis opnieuw stylen en ordenen. Iedereen die ooit al zo’n soort programma heeft gezien weet dat er op’t einde een “aaaaah’ en “ooooh, so beautifull!” of een hoop gehuil bij te pas komt. Ohja, iedereen happy, zeker?

Nu ik toch een lange entry aan’t typen ben (zodat ik niet moet gaan opruimen) ga ik maar verder. Hoewel… toch maar niet. Ondertussen hebben mijn ouders al zo’n 100 keer gevraagd wat ik aan’t typen ben en met “iets” zijn ze niet gelukkig. Mijn pa wou zo even het hele stuk beginnen lezen om het “te controleren”. Yeah Right! Daarna zei hij dat hij spijt had dat hij mij deze site had gegeven “omdat ik er teveel tijd in steek”…
Maar wat moet ik anders doen? Opruimen en dan weten dat het toch niets uithaalt? Yeah Sure… Hoewel, ik moet zeggen dat het er toch al een stukje netter uitziet. Maar ik ga niet te snel victorie kraaien. Geloof mij, binnenkort ligt het hier weer lekker vol met papieren, oude computers en auto-, trein- of vliegtuigboekjes.

Ik sluit maar even af. Volgens mij ben ik hier toch al een goed uur aan’t typen en voor je het weet kan ik volgend jaar walkonlove.net op mijn buik schrijven.

Liefs,
Gwendolyn

Filed under: Daily | | #