January 31st, 2007
Tall, semi-blonde and owner of a huge ass
Ik had daarnet zoals elke woensdagavond van kwart voor acht tot negen uur dansles, en ik was wat aan’t praten met een paar andere vrouwen. (ze zijn allemaal in de 20 dus een stukske ouder dan mij)
Het ging erom dat zij zichzelf te klein vonden en ik mezelf te groot. En ze wilden met plezier wisselen, en dat wilde ik ook, maar dat gaat natuurlijk (like DUH) niet. Het klinkt waarschijnlijk als clichématige vrouwenpraat, maar het was de moeite om er eens over te praten.
Ik ben 1m78 groot als het niet meer is en ik wou dat ik minstens 10cm kleiner was. Dat wil ik al heel m’n leven. Ik heb al heel vaak moeten horen dat ik niet moet zeuren en eigenlijk heel blij mag zijn met m’n lengte, maar dat ben ik niet. Het is niet OVERDREVEN groot maar toch, een paar centimetertjes kleiner zouden mij een stuk gelukkiger maken. Misschien denk je dat enkel klein zijn nadelen met zich meebrengt maar groot zijn zeker ook! Voor mij dan toch, want er zullen bijvoorbeeld vast meisjes zijn die zich er niets van aantrekken en maar al te graag op hoge hakken lopen, enzovoort. Ik dus niet. Als er iéts is wat ik niet wil dan is dat groter proberen te zijn dan ik al ben. Ook “maar je hebt een modellenlengte!” heb ik al enorm veel mensen horen zeggen.
Wel, waar blijven ze met dat (gezonde, dat wel!) modellengewicht???
Het lijkt misschien zo maar ik ben NIET slank. NIETNIETNIET! Je zou mijn billen eens moeten zien, DAMN! In tegenstelling tot dat “modellenlengte” en “je zou blij moeten zijn met je lengte” gedoe hoor ik bijna dagelijks van mijn ouders “dat mijn poep dik wordt” (nogmaals voor alle duidelijkheid: wij Belgen bedoelen met “poep” ons achterste, dus geen andere dingen denken!) en dat ik minder vet moet gaan eten.
Echt, een broek of rok die kleiner is dan maat 42 (of het moet al een zeer stretchy ding zijn) krijg ik met geen stokken over mijn heupen. (En dat mag je vragen aan alle mensen uit mijn dansgroep want ik zit serieus elke week letterlijk te SPRINGEN in de kleedkamers om mijn dansbroek aan te krijgen. Elke week ben ik bang dat ik ze deze keer niet meer aankrijg want het wordt elke week lastiger en ik moet elke week een stukje meer springen!)
Ik besef wel dat ik niet constant moet lopen klagen, dat er zeker ook leuke kantjes zijn aan groot zijn en dat er mensen zijn die rondlopen met een nog veel volumieuzer achterste dan ik et cetera. Maar hey, ik vertel dit gewoon allemaal uit eigen ondervinding! Iedereen wil altijd maar groot zijn; ik zeg: bezint eer ge verzint.


Dit is het weblog van Gwendolyn, een achttien zomers jong meisje uit het zuidwesten van België. Ze heeft af en toe haar eigen aparte kijk op alles wat leeft, houdt enorm van allerlei schattige prullaria en probeert alles zo positief mogelijk in te zien. Diep in haar schuilt een klein, verlegen meisje met grootse toekomstdromen en ambities. 
