Mijn dag begon zo goed. Zó goed. Een geluksdag, dacht ik, want alles scheen me goed te liggen vandaag.

Eerst had ik mijn laatste examen voor deze periode: Engels, mondeling. Ik was een beetje zenuwachtig, wat redelijk normaal is bij mondelinge proefwerken, denk ik. Maar het ging HEEL goed. “You have a good pronounciation”, she said, en ik heb ook indruk gemaakt i.v.m. een Engels boek, maar dat verhaal is een beetje lang om te vertellen en ook niet enorm boeiend ofzo.

Lily Allen komt naar Werchter. Wat? LILY ALLEN KOMT NAAR WERCHTER!

Deze namiddag met vriendinnetjes naar de stad geweest. Ik kon niet zo heel lang blijven maar daar kom ik later wel op terug. Het was gezellig, ja. Ik wou dat ik langer kon blijven, VEEL LANGER. Maar wat in het vooruitzicht lag was ook best aantrekkelijk, dus ik vond het eigenlijk niet zo heel erg om als eerste te moeten vertrekken.

Tegen 16u moest ik thuis zijn want ik zou met een paar mensen van het dansen opzoek gaan naar jurkjes voor het optreden. De kaartenverkoop was nog maar 4 uur open en er waren al meer dan 1000 tickets verkocht, wat natuurlijk een hele hoop stress oplevert. Er zijn vier voorstellingen in totaal en ikzelf moet twee keer dansen, op 28 en 29 april in de Kortrijkse schouwburg. Hoe dan ook, het shoppen was meesterlijk. Tientallen jurkjes hebben we gepast, zo’n beetje overal. En we hebben er 16 gekocht, voor iedereen één, op een ander zijn kosten. Ge-wel-dig.

En bovenal, het idee dat er twee weken vakantie in het vooruitzicht liggen maakte alles perfect.

Dacht ik. Dácht ik.

Dipje? Sort of. Zit er maar niet teveel over in, I’m okay. Waarschijnlijk van die puberproblematiek, of dan toch in de ogen van mijn ouders. (lees: veel gebleit enzo)

(mocht je me spaghetti willen voeren dan sla ik dat aanbod niet af)

Ik meen mij te herinneren dat ik nog een blogstokje moet invullen?
Pralien (ik weet niet hoe ik je moet noemen maar ik hou het even bij Pralien als dat goed is? ) is de schuldige! Here goes.

Welke bloggers ken je in levende lijve en hoe is jullie relatie?
Ik ken eigenlijk niet echt mensen die ik al kende voor ik begon te bloggen en nu ook bloggen. Er is één meisje die ooit een jaar bij mij in klas zat en een MySpace heeft maar daar houdt het bij op. Ergens vind ik dat wel jammer, de meeste mensen die ik in real life ken zijn niet zo “into” bloggen en dat soort dingen.

Welke bloggers heb je in levende lijve ontmoet door de blogs?
Ik heb wel mensen leren kennen via internet. Niet echt via hun blogs, eerder door fora, maar toch! Anneke, Fay, Femke, Elisse, Sarah, Charlotte enneuh… Ben ik iemand vergeten?

Misschien is het leuk om er nog een vraag aan toe te voegen: (excuses aan de uitvinder van dit stokje!)

Welke bloggers wil je ooit eens in levende lijve ontmoeten?
Djana! en onze Davy natuurlijk ook maar die GA ik ontmoeten, op Werchter! En uhm… nog heel veel mensen eigenlijk. Ik wil eens naar zo’n enorm grote blogmeeting! Yeah!

En wie zouden we eens lastigvallen?
Lisa, Davy, Lucas en Judith. Go ahead duuuuudes!

Even een dienstmededeling want die moeten er ook zijn!

Eigenlijk lag de oplossing voor mijn probleempje nog redelijk voor de hand.

Als er in de toekomst nog iemand problemen heeft met het uitspreken van ‘dolcesque’ (vooral ikzelf dan), blog.lyntje.be will do the trick. Halleluja!

Ik weet trouwens niet voor de volle 100% of ik na dit jaar de naam dolcesque.org wil verder houden. Ik ben hem niet beu, vind hem nog steeds wel mooi, maar ik begin het voor de .be’tjes te krijgen en ik heb al een hele tijd (sinds zo’n twee weken na het registreren van dolcesque.org) een leuk gevalletje in gedachten, dus we kunnen nog voor verrassingen komen te staan.

Maar dat zijn natuurlijk allemaal zorgen voor later. Niets is zeker, alles kan.

Zo, twee mondelinge examentjes achter de rug en daarmee is het moeilijkste deel passé. Ik veronderstel trouwens dat het gemompel van die van economie betekende dat mijn antwoorden wel in orde waren, of moet ik me nu zorgen gaan maken?

Anypoo, twee dagen om Engels te leren en dat is eigenlijk vrij veel voor wat het is, dus ik heb besloten dat een vrij namiddagje eigenlijk geen kwaad kan. Zoooo, wat zullen we eens gaan doen?

Grappig clipje trouwens, Alfie van Lily Allen. Mind the birds, mind the birds!

Zijn mondelinge examens Frans nog érgens goed voor: van de ene dag op de andere 1 kilo afgevallen.

Om 11.30 is het zover, duim voor me! Ik moet nog een paar tekstschema’s vanbuiten leren. Drama drama!

*freaks*

Update: Omg het was VERSCHRIKKELIJK! Volgens mij heb ik het record “je ne sais pas” zeggen verbroken ofzo. Nee serieus. Opzich was het wel “ok” maar ik heb echt naar dingen zitten vissen. En dan worden alle woordjes die je nét niet weet juist bij elkaar gegroepeerd en krijg je van die eentonige “je ne sais pas” scenario’s. Mijn leraar vond het komisch en op de één of andere manier moest ik op den duur ook wel beginnen lachen.

Benieuwd wat economie morgen brengt, en daar heb ik deze middag nog HEEL VEEL werk aan. Wishmeluck! (of Djana: wishmelucht! )

Het is nu al de tweede keer op korte tijd dat ik tot de conclusie kom dat mensen mijn naam niet catchen. Ik weet dat het vaag uitgedrukt is, maar daar komt het gewoon op neer.

Al zolang ik leef krijg ik te maken met mensen die mijn naam fout schrijven. Meestal is het zoiets als Gwendoline of Gwendolynn, en het ergste geval dat ik ooit heb meegemaakt is iemand die mijn naam met een K schrijf. Ja mensen, met een K! Hoe ze erop kwam, ik weet het niet, maar het kind was sowieso niet al te snugger dus ik vermoed dat dat er wat mee te maken heeft.

Nu dacht ik dat het ophield bij het spellen van mijn naam. Tot een paar dagen geleden, toen Djana me doodleuk kwam vertellen dat ze altijd al had gedacht dat mijn naam uitgesproken werd als Gwendolin. Met een zachte “i”, dus. Wel, zo zit het nu namelijk niet.

BIG SHOCK THERE HEH?

Voor eens en altijd, mijn naam spreek je uit als ie! Je schrijft het als Gwendolyn, en ik weet dat het in feite op z’n Engels is, en ze het in the U.K. of in de V.S. zouden uitspreken zoals ik hierboven vermeldde, dus met een zachte “i”. Maar we leven in hartje Europa, en in dit geval spreek je mijn naam uit als Gwendolien. No nonsense, Gwendolien.

Ik snap dat er verwarring kan ontstaan, en nadat ik deze week al twee maal heb moeten vernemen dat mensen die me niet in real life kennen mijn naam met een zachte “i” zouden uitspreken moet ik toegeven dat het ook wel kán. Maar toch is het niet zo, I’m very sorry.

Zo spreek je lyntje.be trouwens ook uit als lientje.be en niet als linntje.be of eender welke variant dan ook.

Over domeinnamen en hun uitspraak gesproken, ik stond me onlangs onder de douche af te vragen (want ja, mijn meesterlijke *kuch* ideeën ontstaan altijd onder de douche) hoe ik dolcesque.org in feite zou moeten uitspreken. “Dolce” en “esque” zijn afzonderlijk wel uitspreekbaar, maar wat als je die twee stukjes nu aan elkaar plakt? Spreek je het dan uit op z’n Italiaans of op z’n Engels? Engels is het makkelijkst, dat heb ik al ondervonden, maar als je de Italiaanse versie lichtjes onder de knie hebt is die eigenlijk ook niet verkeerd.

Ik stond me dat af te vragen toen ik aan het denken was aan de Bwards, oftewel de Belgische Blog Awards. Die zijn op dit moment trouwens aan de gang, en hoewel ik er graag bij wilde zijn vond ik het toch niet zo’n uitstekend idee. Ten eerste ben ik niet opperbest vertrouwd met de Vlaamse blogscene (begrijp me niet verkeerd, ik lees MET VEEL PLEZIER Vlaamse blogs!!!) en is de kans dus klein dat ik daar tussen die 350+ mensen iemand tegen het lijf loop die ik ken of herken. Daarop volgend zou de kans ook asociaal groot zijn dat ik me wel 100 keer moet excuseren omdat ik mensen hun blog niet lees, of sterker nog, NIET KEN. Ik zou me schamen, ik zou me ENORM schamen.

Ten tweede zou ik niet weten wat gezegd mochten mensen vragen naar mijn sitenaam. Ik zou rood worden, ik zou freaken, ik zou heel diep moeten nadenken waardoor mensen zich waarschijnlijk gaan afvragen OF IK MIJN EIGEN SITENAAM WEL UIT MIJN HOOFD KEN. Ik zou een papiertje kunnen bovenhalen om het netjes op te schrijven en de mensen uit te leggen dat ik mijn eigen sitenaam niet kan uitspreken. Ik zou op voorhand een tshirt kunnen laten drukken met daarop in koeien van letters “DOLCESQUE.ORG”. Ik zou kunnen doen alsof ik ineens mijn stem kwijt ben geraakt. Of ik zou gewoon kunnen hopen dat mensen per toeval mijn site al kennen, maar die kans is relatief klein.

Kijk, ik kan niet klagen over mijn bezoekersaantallen, maar het grootste deel van mijn bezoekers woont in Nederland, spreekt Nederlands en heeft de Nederlandse nationaliteit. Niets op tegen trouwens, Nederlanders zijn lief en hip en sexy enzovoort. Maar jullie snappen hopelijk wel wat ik bedoel?

Ik zet in op “vaderlandsliefde”. Eens een Belgske, altijd een Belgske, en niemand die mij kan tegenhouden. Nie-mand. En daarom moet ik misschien maar eens kijken voor een oplossing. Nuja, “oplossing”, ik heb het nog steeds over het uitspreken van mijn domeinnaam, voor alle duidelijkheid! Het is niet dat ik ineens Nederlanders wil gaan liquideren ofzo, helemaal niet zelfs! As I said, Nederlanders zijn lief en hip en sexy!

Het zit gewoon zo; als er volgend jaar weer Belgische Blog Awards zijn wil ik er naartoe, inclusief een oplossing voor mijn sitenaamprobleem. Het kan me niet schelen hoe ik het ga doen. Waar een wil is, is een weg!

En waar geen wil is ben ik weg. (ok ok, slagzinnetje komt van Tess - ben haar blog even kwijt, help me!)

Duim volgende week allemaal voor me, ik heb examens! Waarschijnlijk laat ik dit weekend niet al te veel van me horen want ik heb maandag mondeling examen Frans en hééééél stiekem ben ik een beetje bang van mijn leraar Frans. Brrr…

Eerst even voor de die-hard fans: ik heb mijn aboutpagina vernieuwd, aangepast en herschreven. Weer eens zo’n standaard lapje tekst want die zijn mooi en leuk en sexy enzo. Ga dat zien!

Ik heb al een aantal keer gehoord dat het vandaag Dag van de Slaap is, en zonder het te weten heb ik daar actief aan deelgenomen. Natuurlijk ben ik gewoon om 7.15 uur opgestaan en vanzelfsprekend waren de vooruitzichten dat ik een beetje voor acht op mijn fiets zou springen om een kwartiertje later op school te arriveren en daar nog wat verder te slapen.

Maar helaas, zo ging het niet. Ik werd om 7.15 wakker, begaf mezelf naar de badkamer, merkte op dat ik uitzonderlijk veel moeite had om deftig recht te blijven staan en wonder boven wonder voelde ik me nog misselijk ook. Nuja, “misschien gaat het dadelijk wel over”, dacht ik, en ik ging gezellig verder met mijn o-zo interessante ochtendrituelen. (you know, voor de spiegel gaan staan, kwartslag naar links, kwartslag naar rechts, op de weegschaal springen en opmerken dat er GEEN GRAMMETJE af is,…)

Toen ik later nog steeds niet helemaal in orde was (in tegendeel, het werd er alleen maar erger op) besloot ik maar thuis te blijven. Pijnstillertje genomen, met kleren en al terug in bed gekropen, boekje voor Frans proberen te lezen en zeven bladzijden voor het einde in slaap gevallen.

Ik herinner me nog dat mijn moeder af en toe eens binnenkwam met wat kleren die pas gestreken waren, maar meer kan ik me niet herinneren, en dat is misschien maar best ook. Het gebeurt nogal vaak dat als mensen me wakker maken en wat tegen me proberen te zeggen, ik dingen begin te brabbelen die ik eigenlijk op dat moment aan het dromen ben. EN JE WIL NIET WETEN WAT IK ALLEMAAL DROOM.

Onlangs, toen ze een paar weken geleden per ochtendvlucht naar Tenerife ging vertrekken en ze nog snel afscheid van me kwam nemen, maakte mijn moeder mij wakker en het enige wat ik me herinner is dat ze zei: “wat zeg je? wat bedoel je?”

Ik heb achteraf nooit durven vragen wat ik op dat moment allemaal aan het brabbelen was, om te vermijden dat het nogal *kuch* was en ik voor de rest van mijn leven getraumatiseerd zou zijn. (met *kuch* bedoel ik trouwens niet meteen … want JA ik WEET wat je nu aan het denken bent!)

Anneke meiske, ik mag dan wel niet snurken (thank God, tenminste IETS!), maar het is misschien het veiligst om mij ’s nachts niet wakker te maken als we daar gaan kamperen op Werchter. For your own good, my dear.

Ons Kathleentje mag dan wel volop aan het nagenieten zijn van de sneeuw van deze morgen, ik vond het verschrikkelijk.

Ik was al eeuwen telaat naar school vertrokken en dankzij de sneeuw kon ik op mijn fietske maar 1 meter voor mij uit zien, en dat is niet zo fijn want als je dan liever geen ongelukken meemaakt blijf je beter thuis. Ik kwam koud, nat en wit aan op school en het liefste wat ik toen wilde was een warm bad. Grmbl.

GEEF MIJ MIJN ZON TERUG!

Gedaan met sneeuwen, je hebt je kans gehad, nu mag het stilaan lente worden! ‘t Is potverdikke maart! Fout fout fout, hééélemaal fout!

En dan ga ik nu - ja, voor de verandering - in bad.

Het weekend loopt alweer bijna op z’n einde en hoewel ik nu ook weer niet zóveel heb meegemaakt is het misschien wel leuk om de laatste dagen af te sluiten met een blogje.

Vrijdagavond heb ik de film ‘Perfume, The story of a murderer‘ bekeken. Ik moest de film sowieso zien om hem te vergelijken met het bijbehorende boek van Patrick Süskind voor Nederlands, dus maakte ik er mijn vrijdagavond voor vrij. Ik vind persoonlijk het boek een klein beetje leuker dan de film, maar dat komt waarschijnlijk omdat de film op de duur wat langdradig werd, en ik toch al wist wat er zou gebeuren. Dat is natuurlijk altijd het nadeel als je een film bekijkt waarvan je het boek al gelezen hebt maar verder viel de film best goed mee en heb ik er gisteren een verslag van vier pagina’s lang over getypt. Daarmee is het eerste deel van mijn leesopdracht voor Nederlands al af, en moet ik enkel binnen de week nog een tweede boek lezen om daar ook wat over te schrijven. Ik zie er lichtjes tegenop omdat het met een deadline is, want ik vind boeken veel leuker als je ze relaxed op je eigen tempo kan lezen, maar het boek zelf staat me wel aan dus ik denk dat het goed komt.

Natuurlijk heb ik geen volledig weekend gewerkt aan dat boekverslag - zou vervelend worden - en heb ik me zaterdagnamiddag nuttig beziggehouden met het opruimen van mijn badkamer. Het irriteerde me al een tijdje dat alles volstond met lege flacons shampoo, honderden haarelastiekjes, dingetjes die ik eigenlijk amper of zelfs nooit gebruik en toen ik gisteren een leeg schap ontdekte in een kastje dat ik eigenlijk bijna nooit openmaak vond ik het tijd worden om alles wat te reorganiseren.

Zo gezegd, zo gedaan, en de grote middelen werden ingezet: ik heb alle kettingen, armbandjes, ringen, oorbellen,… die ik kon vinden (het lag allemaal zowat overal verspreid) in een doos gekieperd om achteraf alles te sorteren en per soort te leggen.

Heel veel dingen die je ziet heb ik al zolang ik me kan herinneren, en ik heb dan ook dingetjes die ik niet meer draag (en geloof me, dat zijn er VEEL) apart gehouden om cadeau te geven aan Julie, het oudste kindje van mijn zus. Ik geloof dat ik haar daar wel een plezier mee kan doen aangezien ze niets liever doet dan met de juwelen van mijn moeder rondlopen.
Achteraf had ik alles beter niet samen in een doos gedaan want het heeft me een hele tijd gekost voor alles weer uit elkaar geprutst was, maar het resultaat mag er zijn. Deze morgen kwam mijn moeder terug thuis na een reisje Tenerife en kreeg ik een ring en oorbellen cadeau, dus ik kan meteen mijn verzameling verder aanvullen.

In andere lades lagen dingen zoals make-up en haarspulletjes etc., en na alles eruit gehaald te hebben, de lades te ontstoffen en opgedroogde nagellak in de vuilbak te gooien, zag het er stukken beter uit!

Nog een uurtje later had ik de rest van de kastjes achter de rug, met als resultaat: VIER LEGE SCHAPPEN!!! Mezelf kennende zullen die wel niet zo lang leeg blijven!

Op het programma staan nog mijn kamer en kleerkast, maar dat zal voor de paasvakantie worden. Nog twee weekjes - waarvan de tweede een examenweek - en ik heb twee volle weken vakantie!

Deze avond moet ik nog afrekenen met een huiswerkje economie en wil ik voor geen geld van de wereld de laatste aflevering van Debby & Nancy missen.

So much to do, so little time!

Daarnet in de keuken:

Papa: heb je het al gehoord van Britney Spears, dat ze zich kaalgeschoren heeft?
Ik: jep!
Papa: zo’n stomme trut…

Natuurlijk wist ik het al. Ik bedoel, wie weet het de dag van vandaag nog niet? Maar respect voor mijn vader hoor!