Eerst even voor de die-hard fans: ik heb mijn aboutpagina vernieuwd, aangepast en herschreven. Weer eens zo’n standaard lapje tekst want die zijn mooi en leuk en sexy enzo. Ga dat zien!

Ik heb al een aantal keer gehoord dat het vandaag Dag van de Slaap is, en zonder het te weten heb ik daar actief aan deelgenomen. Natuurlijk ben ik gewoon om 7.15 uur opgestaan en vanzelfsprekend waren de vooruitzichten dat ik een beetje voor acht op mijn fiets zou springen om een kwartiertje later op school te arriveren en daar nog wat verder te slapen.

Maar helaas, zo ging het niet. Ik werd om 7.15 wakker, begaf mezelf naar de badkamer, merkte op dat ik uitzonderlijk veel moeite had om deftig recht te blijven staan en wonder boven wonder voelde ik me nog misselijk ook. Nuja, “misschien gaat het dadelijk wel over”, dacht ik, en ik ging gezellig verder met mijn o-zo interessante ochtendrituelen. (you know, voor de spiegel gaan staan, kwartslag naar links, kwartslag naar rechts, op de weegschaal springen en opmerken dat er GEEN GRAMMETJE af is,…)

Toen ik later nog steeds niet helemaal in orde was (in tegendeel, het werd er alleen maar erger op) besloot ik maar thuis te blijven. Pijnstillertje genomen, met kleren en al terug in bed gekropen, boekje voor Frans proberen te lezen en zeven bladzijden voor het einde in slaap gevallen.

Ik herinner me nog dat mijn moeder af en toe eens binnenkwam met wat kleren die pas gestreken waren, maar meer kan ik me niet herinneren, en dat is misschien maar best ook. Het gebeurt nogal vaak dat als mensen me wakker maken en wat tegen me proberen te zeggen, ik dingen begin te brabbelen die ik eigenlijk op dat moment aan het dromen ben. EN JE WIL NIET WETEN WAT IK ALLEMAAL DROOM.

Onlangs, toen ze een paar weken geleden per ochtendvlucht naar Tenerife ging vertrekken en ze nog snel afscheid van me kwam nemen, maakte mijn moeder mij wakker en het enige wat ik me herinner is dat ze zei: “wat zeg je? wat bedoel je?”

Ik heb achteraf nooit durven vragen wat ik op dat moment allemaal aan het brabbelen was, om te vermijden dat het nogal *kuch* was en ik voor de rest van mijn leven getraumatiseerd zou zijn. (met *kuch* bedoel ik trouwens niet meteen … want JA ik WEET wat je nu aan het denken bent!)

Anneke meiske, ik mag dan wel niet snurken (thank God, tenminste IETS!), maar het is misschien het veiligst om mij ’s nachts niet wakker te maken als we daar gaan kamperen op Werchter. For your own good, my dear.

Filed under: Daily | | #