En omdat ik nog steeds niets beters te doen heb *heavy cough* besloot ik vandaag mijn handjes maar eens uit de mouwen te steken en mijn kamer onder handen te nemen. Heel af en toe verander ik in een ware neatfreak en is geen enkel stofje nog veilig voor mijn Swifferdoekjes.
Mijn hoofddoel was eigenlijk om mijn computerdoos na al die maanden eindelijk aan de deur te zetten. Mijn kamer is al niet bepaald groot en dat ding belemmerde constant mijn uitzicht. Het eerste wat ik ’s morgens zag als ik wakker werd was die doos, net zoals wanneer ik mijn kamer binnenstapte met de hoop dat hij uit zichzelf zou zijn opgelost. Maar nee, hij stond er maanden aan een stuk en was zeker niet van plan van zijn plaats te wijken. Tot vandaag.
Herinnert iemand zich mijn blauwe tapijtje nog? Dat ding dat ik zo verafschuwde en waar ik op welke manier dan ook aan wilde ontkomen? Maar wat toch niet lukte? Het schepsel was al zodanig geïntegreerd in mijn kamer dat ik me gewoon niet meer kon voorstellen hoe mijn kamer er tapijtloos uitzag. Met als excuus “dat ik het buiten eventjes zou verluchten” sukkelde ik ermee van de trap en ik moet zeggen, ik weet weer waarom ik tegen de komst van dat blauwe tapijtje was. Mijn kamer leek voor enkele uren wel dubbel zo groot en ik kon me net zoals vroeger weer glijdend door m’n kamer voortbewegen. Priceless.
Anypoo, ik vond ook nog een stapeltje oude bestofte dagboeken, een schetsje voor een oude layout op walkonlove.net en mijn 4-delige Britney Spears cd-collectie terug. (Dit blijf tussen ons, aight?)
Een aantal jaar geleden keek ik eens naar een docu-soap over de meest exclusieve hotels ter wereld. Hotels op privé-eilandjes, hotels met badkamers waarvan je nog niet eens durft te dromen en hotels met een room-service om U tegen te zeggen. Ik heb nog nooit zo hard voor tv zitten kwijlen als toen. Een beetje absurd eigenlijk want ik ga helemaal niet graag op reis en als ik dan tóch op reis ga heb ik vanaf de eerste dag alweer heimwee. Seriously. Ik ben Gwendolyn en ik vind het fijn om thuis te zijn.
Ik kan mezelf de grootste schoenencollectie toewensen met honderden hakjes, pumps en schoenen die zó extravagant zijn dat je ze bijna met carnaval aan kan. Maar - again - waarom? Waarschijnlijk zouden ze daar toch maar staan te staan en hopeloos wachten tot ze misschien ooit een keer onder het stof worden gehaald. Met mijn lengte durf ik gewoon geen hakjes te dragen en afgezien van die lengte ben ik ook meestal zo’n braaf gevalleke dat niet graag opvalt. En dan heb je gewoon geen behoefte aan een enorme schoenencollectie. (al zou ik die vanzelfsprekend wél graag willen) Ik ben Gwendolyn, ik vind het fijn om thuis te zijn en ik vind mezelf tien centimeter te groot.
Op eet-gebied (want een blog zoals deze zou nooit compleet zijn zonder een flinke portie yumyum) is het nét zo. Ik begin te watertanden als ik van die rijkelijk gevulde gezonde slaatjes zie. En opzich eet ik die ook wel graag, maar wees maar zeker dat er eerst een flinke dissectie aan vooraf gaat. Want ja, zo ben ik nu eenmaal. Ik ben Gwendolyn, ik vind het fijn om thuis te zijn, vind mezelf tien centimeter te groot en ik walg onder andere van tomaten.
Het gebeurt niet zo vaak, maar soms kan ik erg negatief over dingen gaan nadenken. Het spijt me mocht dit stukje je wildste dromen doorprikken. Ik ben Gwendolyn, ik vind het fijn om thuis te zijn, vind mezelf tien centimeter te groot, walg onder andere van tomaten en ik heb een vervelende dag achter de rug. Nice to meet you too.
Ik zag de eerste in de cinema, net zoals de tweede, dus ik MOEST gewoon de derde ook zien! Volgens mij ABSOLUUT één van de beste films die ooit gemaakt zijn en dat niet alleen vanwege het verhaal maar ook totally vanwege de cast, de effects en de decors. Het eerste wat ik dacht toen ik de zaal buiten liep was: “Nog een keer! Ik wil nog een keer!”
Ik wil al de hele tijd mijn zegje kwijt, maar heel veel mensen hebben de film blijkbaar nog niet gezien en omdat ik hun pleziertje niet wil bederven (al ontglipt er af en toe wel eens een detail, I’m sorry) doe ik het gewoon hier! Mocht je de film al gezien hebben of enorm benieuwd zijn, feel free to read my opinion!
Omdat ik deze week niet bepaald iets beters te doen had. *cough* Okay, eigenlijk wel, maar daar wil ik liever niet aan herinnerd worden! (denk aan: toetsen, taken, inhaaltoetsen,…)
Daarnet vroeg iemand me of ik een paar hoofdstukjes economie wilde inscannen. Van pagina 15 tot 95 om precies te zijn. There’s only one thing left to say: no.
Ik ben het meer dan zat! Het is alsof ik de enige van mijn klas ben die én een scanner heeft én waarvan haar cursussen altijd in orde zijn. Tenminste, dat denken ze. (wij weten natuurlijk beter ) Ik wilde tot voor kort altijd gerust wel eens wat inscannen mocht iemand net één blaadje missen, maar dit gaat natuurlijk te ver!
Anyway, vanaf nu negeer ik gewoon iedereen die het ook maar WAAGT me te vragen wat in te scannen. Puh.
(ok dit moest er eventjes uit)
Dan ga ik nu maar weer verder aan m’n economie leren! Bye!
(Vrijdag ga ik waarschijnlijk naar POTC 3!!! En eh, ok, dat is voorlopig het meest boeiende puntje in mijn agenda, I guess.)
(Het spijt me voor de hopen onzinnige blogs te laatste tijd, ik heb tegenwoordig zoveel dingen aan mijn hoofd dat een gewoon blogje schrijven meestal niet echt een prioriteit is…)
I might try that out! Heeft mijn buurman tenminste weer wat entertainment als hij zijn dagelijks kijkje door het raam doet. Net zoals een paar dagen geleden, toen ik ’s morgens mijn gordijnen open trok en ik hem recht in de ogen keek. Tsja… leve de pyjama’s?
Bij gebrek aan een beter onderwerpje (hoewel, ik kan natuurlijk altijd een volledige blog gaan volleuteren over mijn nieuwe All Stars… ) dan maar het resultaat van een klein beetje nachtwerk:
Eerst en vooral de boel eens opgeruimd (er stonden 4-5 kolommen aan nutteloze icoontjes aangezien ik nogal vaak vanalles op miijn bureaublad prul), opzoek gegaan naar een nieuwe achtergrond, met een beetje html er een zijbalkje bijgezet en gezien dat het goed was!
Die post-its zijn een idee van Ashley maar ik vind eigenlijk enkel dat kalendertje handig! (voor mij dan toch) Ook omdat ik er zelf een to-do-lijstje opgezet heb!
Dit is het weblog van Gwendolyn, een achttien zomers jong meisje uit het zuidwesten van België. Ze heeft af en toe haar eigen aparte kijk op alles wat leeft, houdt enorm van allerlei schattige prullaria en probeert alles zo positief mogelijk in te zien. Diep in haar schuilt een klein, verlegen meisje met grootse toekomstdromen en ambities. Lees meer.
Contact
Mailen kan naar gossip@dolcesque.org.
Ik bijt niet, en voor een grote portie pasta valt altijd wel wat te regelen!