Ik heb me waarschijnlijk niet meer zo bevredigd gevoeld sinds de laatste keer dat ik pasta met carbonarasaus at en mijn vader me happily vertelde dat ik mijn gewicht in het oog moest houden. Nuja, hij had een punt hoor, maar dik worden van pasta met carbonarasaus vind ik eigenlijk niet eens zo erg.

Normaalgezien ben ik echt een neatfreak en zeker wat school betreft. Elk blaadje netjes op z’n plaats in een map die overstroomt van de tussenschotten en plastiekmapjes, nergens een verdwaald exemplaar te bekennen en O DEAR, NO! Al zéker niet tussen mijn cursusblok of mijn agenda! WAT DENK JE WEL VAN MIJ?!

Oh well, times change. Het laatste jaar vind ik mijn boeltje zowat overal verspreid terug, zijn de meeste van mijn cursussen een soeptje (behalve frans, maar dat komt door de angst om ooit maar één blaadje te vergeten of kwijt te raken en strafwerk te riskeren) en is het niet vreemd dat er ineens een paar blaadjes “zijn gaan vliegen”.

Het moet snel gaan, of ik heb gewoon geen zin om alles zorgvuldig op te bergen. Niets aan het handje dus, behalve dan natuurlijk een hoop verspilde uren die ik tot nu toe al besteed heb aan het zoeken van mijn esthetica, geschiedenis en duits. Nu komen de examens er binnenkort aan en is die situatie ineens niet meer zo aantrekkelijk. Gevolg? Gwendolyn zat hier daarstraks als een gek te woelen tussen tonnen cursusblaadjes en zich af te vragen of die twee daar nu eigenlijk esthetica of geschiedenis zijn. Op hoop van zegen dan maar. En het resultaat mag er zijn!

Note to myself: investeer in Atoma-schriften!

Filed under: Daily | | #