Soms heb ik gewoon iemand nodig die mij eens goed vastneemt en zegt dat alles in orde is, dat alles goed komt, en zegt dat ik niet hoef te huilen.

What so ever.

Straks maar weer verder Harry Potter lezen. Harry Potter gaat altijd mee op reis als ik meer dan een week van de bewoonde wereld afgescheiden ben. (bv. vakantie naar Duitsland, binnenkort) Ik ga er altijd vanuit dat wanneer er een verslaving wegvalt, ik een houvast moet hebben om mijn gedachten te verzetten. En als ik 9 dagen geen computer kan aanraken moet Harry Potter het maar overnemen. En meestal lukt dat wel, gelukkig. Zo kom ik vele vakanties met ouders die 24/7 achter mij lopen door.

Nee, dit jaar wil ik liever thuisblijven in plaats van op vakantie gaan. Ik heb er gewoon geen behoefte aan.

What so ever either.

Vandaag is er zich eentje gaan inschrijven voor autorijlessen.
Ik zag het eerst niet zo zitten maar ik denk wel dat ik blij zal zijn als ik m’n (voorlopig) rijbewijs heb.

De meesten leren hun theorie op zichzelf en thuis, maar mijn vader wilde dat ik het volledige pakket nam omdat daar complexe situaties en dergelijke bij zitten en het net dát is wat je nodig hebt, naast dat basispakket natuurlijk. (Je moet precies niet proberen te lopen alvorens je kan stappen!) Dat betekent wel dat ik de laatste week van augustus 20 uurtjes avondles moet gaan volgen (alsof mijn vakantie nog niet volzet genoeg is) en wanneer ik die achter de rug heb mag ik in principe al leren rijden met begeleiding, nog voor ik mijn theoretisch examen heb afgelegd (mag pas vanaf je 17de) of 17 jaar ben, wat ik 20 september word.

Maar ok, dan heb ik een jaar de tijd om te oefenen voor mijn rijexamen. En ok, ik heb dan wel nog steeds mijn twijfels over mijn rijcapaciteiten, maar dat zien we dan wel weer zeker? Als je ergens in september een verdwaald blondje (of toch bijna-blondje) met een grote L op haar kont ziet rondschuifelen dan is de kans groot dat ik dat ben.
Pas maar op of ik ga je ontvoeren!

(Als het dan lukt om te parkeren, tenminste…)

• Ik ben toch echt een kipje hè!
• Terwijl ik vandaag aan het werk was heb ik zo’n twee keer dezelfde reeks liedjes gehoord en, nuja, ik heb zegmaar veel tijd om na te denken terwijl ik doe wat ik moet doen (rekken aanvullen) en toen bedacht ik me dat in bijna al die liedjes zó’n groot stuk waarheid zit. Zowel in die van Enya als in die van Jessica Simpson als in die van Blue. (ik doe de laatste tijd niets anders dan zo’n foute muziek luisteren trouwens, maar ik word er wel blij van) Het is freaky als je erbij nadenkt eigenlijk. Geef toe, bij elk gevoel passen er toch wel altijd enkele liedjes? As if they knew…
• Soms sta je echt al eeuwen op het punt om iets te ondernemen en heb je enkel een klein duwtje in de rug nodig. Ik hou van zo’n duwtjes.
• Mijn knieën hebben nog nooit zo’n pijn gedaan, ik zweer het je. Morgen blauw. Niet zo fijn.
• Waar blijven mijn eieren?
• Ik zie er blijkbaar uit alsof ik alles van muizenvergif weet. En van muizenvalletjes. Want mevrouw had in huis een muis ontdekt en was hevig opzoek naar een efficiënte (en muisonvriendelijke) remedie. Ik wist natuurlijk van niets. Ocharme.
• Een aantal dagen geleden heb ik mijn msn-lijst gereduceerd van ongeveer 240 naar precies 90 mensen en ik zag vandaag een meisje waarbij ik dacht “hè, die heb ik onlangs verwijderd!” en ze keek me aan alsof ze via één of andere duistere beredenering reeds op de hoogte was van mijn duivelse daden. Eww. *
• Come on! Élke kip heeft recht op eieren!

Hormonen? (Note: Should. Not. Write. Blogs. Then.)

* Het spijt me als ik je verwijderd heb, maar waarschijnlijk had je toch niets aan mij. Eventjes mijn msn-lijst doorspartelen was al eeuwen nodig want mensen vinden het blijkbaar dolle pret om mij toe te voegen en achteraf nooit meer wat te zeggen. But if you’re not one of them (of ik ben gewoon een musthave in je msn-lijst): lynnuuu@hotmail.com. (Wat binnenkort verandert wordt, maar ik hou jullie wel tijdig op de hoogte.) (Wat trouwens niet wil zeggen dat je je aangevallen moet voelen of dat ik je niet op msn wil want ik hou van gezellige babbeltjes met jullie! )

Ik weet nog dat ik vorig jaar al weken op voorhand het nieuwste Harry Potter boek bestelde bij Standaard Boekhandel en zo snel als ik kon ging ik er toen om, om het alweer op een sneltempo uit te lezen. Het ging toen wel om de nederlandse versie, maar kom.

Ik heb lang getwijfeld of ik dat ook zou doen met dit laatste boek. Ik heb alle boeken in het Nederlands gelezen (ik weet nog steeds niet hoe ik telkens zó lang heb kunnen wachten, ik verdien respect, niet?), maar ergens vind ik dat ik tenminste het laatste in het Engels moet lezen. Langs de ene kant omdat ik niet meer kan wachten om het plot te weten, en langs de andere kant omdat je toch tenminste ooit eens Harry Potter in het Engels moet gelezen hebben.

Oh well. Na veel getwijfel of het wel een goede zaak zou zijn om eerst de Engelse versie te kopen (ik ben ontzettend bang dat ik de helft van alle benamingen niet ga begrijpen en op’t einde met een enorme anticlimax à là “wat is er nu eigenlijk gebeurd?” zit - niet dat mijn Engels slecht is ofzo maar we hebben het wel over Harry Potter hier) heb ik dan toch zaterdag een mailtje gestuurd naar Standaard Boekhandel. Door de Nationale Feestdag was hij hier in Kortrijk toen gesloten, dus ik kreeg vandaag pas antwoord:

Beste klant,

Hartelijk dank voor uw vraag via e-mail.
Het boek Harry Potter is voorradig in de winkel.
De verkoopprijs bedraagt €24.95
We leggen voor u alvast 1 exemplaar vrijblijvend opzij gedurende 1 week onder de naam *.
De afhaalbalie is aan de kassa.

Met vriendelijke groeten en tot ziens bij Standaard Boekhandel,
Tineke

Het is dat ik vandaag moet werken, maar morgen! Morgen!
(beter laat dan nooit?)

Naar een ideetje van Roos.

Er zijn altijd wel dingen die ik graag wil hebben. Soms zeggen mensen wel eens dat ik álles wil hebben en mijn ouders zeggen constant “dat ik niet alles kán hebben”. En dat besef ik ook goed. Ik denk er altijd lang over na als ik iets duurs wil en ga niet impulsief dingen kopen waar ik geen geld voor heb en waar ik niets mee kan aanvangen. Maar oké, er zijn gewoon altijd wel dingen die je wil hebben, en soms moet je daar dan eens een lijstje van maken!

Een spiegel
Vroeger had ik een redelijk grote spiegel in m’n kamer hangen waar je jezelf helemaal in kon zien, maar die heeft mijn moeder uit eigenbelang ooit eens in beslag genomen waardoor ik kon fluiten naar mijn spiegel. Dus wil ik een nieuwe, met een houten frame. (Maar daar kom ik straks op terug. )

Een spiegelreflexcamera
De Nikon D40 bijvoorbeeld. Duur speelgoed, maar o-zo yum! ‘t Is niet dat ik niet tevreden ben over mijn Canon Powershot, maar een spiegelreflexcamera is natuurlijk véél aangenamer. Hiervoor ben ik aan het sparen, trouwens, al duurt het waarschijnlijk nog een tijdje voor ik hem kan kopen.

Een polaroidcamera
Deze past beter binnen mijn niet-bestaande budget. Polaroids zijn ge-wel-dig! Als je goed zoekt zijn zo’n cameraatjes (oude dan welteverstaan) niet eens zo duur. De polaroids zélf kosten dan wel weer veel, maar af en toe ééntje kan geen kwaad, toch? Ik wil een polaroidcamera!

Goudkleurige verf
Kwestie van mij een beetje creatief bezig te houden. Het is de bedoeling om hiermee het frame van die spiegel en nog enkele andere dingetjes te verven. Yeah!

Fotokadertjes en dergelijke
Ik heb al een tijdje plannen om iets met foto’s te doen in mijn kamer, en daar wil ik dus ook werk van maken. Wat ik precies ga doen weet ik nog niet, maar het komt wel goed.

Een plastieken matje voor onder mijn bureaustoel
Herinneren jullie je mijn bureaustoel probleem nog? En wat voor lelijk blauw tapijtje dat met zich meebracht? Voor een korte tijd heb ik het ding toen goedgekeurd, MAAR NU LIGT HET HIER NOG STEEDS. Ik wil naar ikea om zo’n doorzichtig plastieken ding voor onder mijn bureau en bureaustoel, puh.

Het nieuwste Potter-boek
Ik wil hem al een week bestellen bij Standaard Boekhandel, maar ik vergeet altijd een mailtje te sturen en sinds het morgen Nationale Feestdag is en alles potdicht is (en ze dan waarschijnlijk hun e-mail ook niet al te veel meer checken) is het lichtjes te laat. Ik kan natuurlijk nog altijd ’s nachts voor de deur gaan kamperen. Strak plan, aight?

Nouja, niets boeiends aan het handje maar ik hou wel van zo’n lijstjes. Verder ben ik kwaad op mijn gsm want Judith was vandaag in Kortrijk en ze sms’te MAAR IK HEB HET NIET ONTVANGEN, ben ik een brief aan het schrijven naar Djana (als ik wat moet doorgeven, just shoot) en luister ik de laatste dagen teveel Jessica Simpson. “Maar het luistert zo gemakkelijk… “

En hier ben ik dan weer! Verhuisd naar een add-on domein op mijn account bij Surpass (zonder Kris was dit nooit gelukt dus ik kan je niet genoeg bedanken! ), met een nieuw design (een Wordpress theme maar ik werd gefrustreerd van mijn eigen gepruts en deze voldoet eigenlijk wel aan mijn wensen) en zonder contentpagina want die was retarded, FAQ want die wilde niet meewerken met deze layout en links-pagina want door mijn eigen stomme fout ben ik de links vergeten mee te nemen in de back-up van mijn database.

Maar verder ben ik dus helemaal terug.

Veel heb ik deze vakantie nog niet uitgevoerd. Ik breng mijn dagen meestal computerend door en als ik niet computer dan eet ik, ga ik naar de stad of waar dan ook met vriendinnen of hou ik me bezig met andere niet noemenswaardige dingen. Ik vind het eigenlijk wel leuk zo.

Gisteren heb ik besloten dat ik wat aan mijn conditie moet doen. Het was mooi weer, maar nu niet bepaald snikheet dus een ideaal moment om naar het openluchtzwembad te gaan en enkele baantjes te trekken. 1000 meter heb ik uiteindelijk gezwommen en ik heb plannen om dat vanaf volgende week zo’n twee keer per week te gaan doen. Het doet echt deugd en kan geen kwaad voor mijn gezondheid aangezien ik nogal veel stilzit. Zwemmen is ook de enige sport die ik zowel kán als graag doe. Ik ben niet zo’n sportief mens, heb al een paar maanden een fitnessabbo dat in augustus verloopt, maar ik ga liever zwemmen. Ach, je moet doen wat je graag doet, niet?

Deze morgen wilde ik een jurkje passen dat al een aantal jaar untouched in mijn kast hing. Ik hou van jurkjes en omdat het er naar uitzag mooi weer te worden vond ik het tijd om een jurkje uit de kast te trekken. De rits was al langer kapot dus ik wist er niets beters op te vinden dan het ding over mijn hoofd te trekken en jahoor, zonder het te beseffen zat ik ineens helemaal vast. Er was TOTAAL geen beweging meer in te brengen dus het zag er ook niet naar uit dat ik dat ding nog uit zou krijgen. Dan maar mijn moeder erbij geroepen, het jurkje toch nog naar beneden weten te trekken, maar omdat het er - vanzelfsprekend - niet uit zag moest het - alweer vanzelfsprekend - terug uit. Alweer met behulp van mijn moeder het ding omhoog weten te krijgen en net toen het rond mijn borst en gezicht geklemd zat ging de telefoon. “Momentje!” zei mijn moeder nog, maar ondertussen stond ik daar toch maar vleitig te springen en kon ik amper nog ademhalen. Nog nooit heb ik mij zo claustrofobisch gevoeld in mijn kleren. Ik zou bijna gaan snakken naar een naaktstrand. (Wat je niet te letterlijk moet nemen, maar dat terzijde.)

Ergens vorige week ben ik met een vriendinnetje naar Harry Potter and the Order of the Phoenix gaan kijken en ik ben helemaal teleurgesteld. Ze hebben echt ZOVEEL dingen uit het boek verandert! Ik werd na een tijdje gewoonweg kwaad! Er waren zoveel stukken uit het boek waarvan ik hoopte dat ze ze zouden verfilmen (meer gezellige momenten zowel in het huis van Sirius als op Zweinstein en toch TENMINSTE een stukje in St. Holisto’s) maar nee hoor, dat vonden ze blijkbaar niet boeiend. Okay, ik snap wel dat ze niet álles kunnen verfilmen en er zijn heel wat mensen die de verfilming wél geslaagd vonden, maar ik niet.

Er is waarschijnlijk nog veel meer wat ik wilde vertellen (waar twee dagen offline zijn allemaal niet bevorderlijk voor is!) maar ik denk dat ik het voor vandaag wel genoeg is geweest!

Het water valt buiten met bakken uit de lucht, een straaltje zonlicht is met moeite te bespeuren en ik heb behoefte aan een grote mok warme chocolademelk. WHAT’S WRONG?!

We zijn bijna midden juli (oh my, wat gaat de tijd snel!) en ik was daarstraks al onbewust kerstliedjes aan het luisteren. Ik weet het, ik weet het. Ik schaam me zeer diep, maar zoals ik al zei was het onbewust en meteen toen ik opmerkte dat er nogal vaak “christmas” in dat liedje voorkwam heb ik het uitgezet. Werkt niet goed op mijn humeur, weet je.

Vandaag - 11 juli - is het Vlaamse feestdag en zoals elk jaar is er dus vanalles te doen in de stad. Ik ben niet precies op de hoogte van de activiteiten voor deze namiddag maar deze avond is er alvast een groot vuurwerk en nuja, het oorspronkelijke plan is dat we dus vanavond naar het vuurwerk gaan kijken. Tenzij het net zoals nu hard regent want dan krijg je mij met geen stokken de deur uit. (Al is jouw idee voor een kroegentocht ook niet slecht hoor Ruth )

En ok, het zou vanaf morgen beter gesteld moeten zijn met het weertje, en dat hoop ik ook want ik heb geen behoefte aan een tweede kerstvakantie, en al zeker niet midden juli.

Anyway, vrijdagavond ga ik waarschijnlijk naar Harry Potter 5 kijken en als er dit weekend barbecue op het menu staat ben ik ook tevreden!

Maar nu heb ik zin in zo’n lekkere dikke pizza van de Pizza Hut. (wishful thinking that is)

Ik was net even televisie gaan kijken en toen ik terug boven kwam zag ik dat iemand aan mijn computer had gezeten. Mijn vader, ongetwijfeld, want wie zou het anders geweest zijn? We wonen hier met z’n drieën en aangezien ik dus beneden televisie aan het kijken was, mijn moeder een vreselijke n00b is als het op computers aankomt en bovendien bij mij aan tafel zat moést het wel mijn vader geweest zijn.

Wat natuurlijk het geval was, zoals ik al suggereerde. We leven niet in een wereld vol elfjes die computers van 16jarige meisjes komen kapen.

Ik kwam dus mijn kamer binnen en zag dat mijn vader aan mijn computer gefrutseld had, wat wel meer gebeurt aangezien zijn computertje nu niet bepaald meer zo snel is als vroeger en de mijne gewoon veel leuker om werken en nieuwer is. Meestal laat hij dan mijn virusscanner eventjes lopen (die ik vervolgens weer uitzet omdat m’n computer er - vanzelfsprekend, maar ik ben gewoon lui - zo traag van loopt) of verwijdert hij spyware en andere bullshit aangezien ik zo’n werkjes nogal makkelijk durf overslaan.

Deze keer had hij echter andere plannen: hij moest en zou iets printen. En als mijn vader het zegt dan zal het zo zijn en zéker als het op mijn printer (die overigens ook véél nieuwer en sneller is dan zijn printer) aankomt. Of hij uiteindelijk geprint heeft wat hij wilde printen weet ik niet, maar het viel me meteen op dat er iets niet klopte aan mijn computer. Toen ik vroeg wat er aan de hand was zei hij eventjes terloops, alsof hij meedeelde dat hij honger had: “ja, uw pc is gecrasht“.

O.

(Gelukkig is wat mijn vader onder “crashen” verstaat niet wat ik onder “crashen” versta, maar hij krijgt vanaf nu wel een duidelijk computerverbod opgelegd. Geen berouw.)

Ik vertrouw mijn dromen voor geen haar meer.

Deze nacht droomde ik dat mijn gsm stuk was en ik een nieuwe wilde, maar op de één of andere manier lukte dat niet. Daarnet liet ik mijn gsm voor het eerst sinds jaren keihard vallen en ik mag van geluk spreken dat er niets aan is want een nieuwe kan ik - hoe graag ik het ook zou willen - toch niet betalen. Pfew!

Ik droomde ook nog over een bos met allemaal mensen die gipsafdrukken van hun hoofd maakten. Wel, ik ben benieuwd wat dat nu weer met zich meebrengt. Misschien breek ik morgen iets en zit ik 6 weken in’t gips of zo. Het verbaast mij niets meer.

Anyway, jullie horen het wel mocht ik in het ziekenhuis sukkelen.

Onder het motto “beter iets dan niets”: een hoopje gezeur.

Ik ben al bijna twee dagen aan het prutsen aan een nieuwe layout, maar ik word er gewoonweg gefrustreerd van! Het lijkt op dit moment NERGENS naar! De kleurtjes zijn bah, de indeling is zo clichématig als maar kan en oh, gisteren deed hij het niet in Internet Explorer en nu doet Firefox moeilijk. En dan denk ik “pff, laat het maar zitten”, schuif ik het weer aan de kant en wanneer ik opnieuw een beetje moed bijeen geraapt heb open ik het bestandje weer om aan te zien hoe afzichtelijk het wel niet is en geef ik weer op. Vroeger kon ik uuuuuren aan een stuk zitten prutsen aan die dingen, had ik constant nieuwe ideeën (of tenminste, daar zocht ik constant naar) en werd ik pissed als ik een moment niét kon besteden aan het prutsen aan mijn layout.

Nu… zit het lichtjes anders. Ik ben er een beetje uitgegroeid, aan dat layoutgepruts, denk ik. Heel stiekem ben ik opzoek naar een manier om hem nooit meer te moeten veranderen. Maar heel stiekem weet ik ook dat ik dat NOOIT uithoud. Zo stiekem ben ik dan weer. Maar toch is het zo. Al verlies ik dan waarschijnlijk de helft van mijn bezoekers sinds mijn blogs tegenwoordig ook niet meer al te boeiend zijn. (Oh Gwendo, don’t act like they’ve ever been!)

Hiermee heb ik echt al ZOVEEL bereikt hé! Ik had precies (jaja - vraag me niet waarom ik dat nog weet) twee jaar geleden, toen ik begon met “sites maken” (we veronderstellen dat je die schepsels toen nog niet als “site” kon beschouwen), nooit durven dromen dat ik hier nu zou staan, met mijn beide voetjes stevig op de grond neergepoot. Het klinkt heel cliché en zwijmelig maar ik had het toen echt nooit verwacht.

Maar nu, nu is het tijd voor verandering. Ik zit al weken te roepen dat ik verandering wil. Ik roep er nooit bij “hoe” die verandering dan wel moet worden, maar toch wil ik het anders. En ok, hierover heb ik in mijn vorige blog ookal zitten zeuren, maar het is gewoon zo. Ik kan niet vertellen “hoe”, maar als het zo blijft doorgaan als nu hou ik het niet meer vol. Onthoud mijn woorden.

En tsja, ik begrijp het wel als jullie niet alles doorgelezen hebben tot het einde. Zelfkennis is het begin van alle wijsdom, ofzo?

P.S.: ooit komt alles wel terug en behoren zeurderige blogs tot het verleden. Ik heb alleen een beetje tijd nodig om alles uit te denken enzovoort. I’m sorry.