Onder het motto “beter iets dan niets”: een hoopje gezeur.

Ik ben al bijna twee dagen aan het prutsen aan een nieuwe layout, maar ik word er gewoonweg gefrustreerd van! Het lijkt op dit moment NERGENS naar! De kleurtjes zijn bah, de indeling is zo clichématig als maar kan en oh, gisteren deed hij het niet in Internet Explorer en nu doet Firefox moeilijk. En dan denk ik “pff, laat het maar zitten”, schuif ik het weer aan de kant en wanneer ik opnieuw een beetje moed bijeen geraapt heb open ik het bestandje weer om aan te zien hoe afzichtelijk het wel niet is en geef ik weer op. Vroeger kon ik uuuuuren aan een stuk zitten prutsen aan die dingen, had ik constant nieuwe ideeën (of tenminste, daar zocht ik constant naar) en werd ik pissed als ik een moment niét kon besteden aan het prutsen aan mijn layout.

Nu… zit het lichtjes anders. Ik ben er een beetje uitgegroeid, aan dat layoutgepruts, denk ik. Heel stiekem ben ik opzoek naar een manier om hem nooit meer te moeten veranderen. Maar heel stiekem weet ik ook dat ik dat NOOIT uithoud. Zo stiekem ben ik dan weer. Maar toch is het zo. Al verlies ik dan waarschijnlijk de helft van mijn bezoekers sinds mijn blogs tegenwoordig ook niet meer al te boeiend zijn. (Oh Gwendo, don’t act like they’ve ever been!)

Hiermee heb ik echt al ZOVEEL bereikt hé! Ik had precies (jaja - vraag me niet waarom ik dat nog weet) twee jaar geleden, toen ik begon met “sites maken” (we veronderstellen dat je die schepsels toen nog niet als “site” kon beschouwen), nooit durven dromen dat ik hier nu zou staan, met mijn beide voetjes stevig op de grond neergepoot. Het klinkt heel cliché en zwijmelig maar ik had het toen echt nooit verwacht.

Maar nu, nu is het tijd voor verandering. Ik zit al weken te roepen dat ik verandering wil. Ik roep er nooit bij “hoe” die verandering dan wel moet worden, maar toch wil ik het anders. En ok, hierover heb ik in mijn vorige blog ookal zitten zeuren, maar het is gewoon zo. Ik kan niet vertellen “hoe”, maar als het zo blijft doorgaan als nu hou ik het niet meer vol. Onthoud mijn woorden.

En tsja, ik begrijp het wel als jullie niet alles doorgelezen hebben tot het einde. Zelfkennis is het begin van alle wijsdom, ofzo?

P.S.: ooit komt alles wel terug en behoren zeurderige blogs tot het verleden. Ik heb alleen een beetje tijd nodig om alles uit te denken enzovoort. I’m sorry.