YEEEEAAHHH! Na een dikke maand iPodloos geweest te zijn en op de terugweg van Duitsland de hele tijd de muzieksmaak van mijn ouders te moeten aanhoren hebben omdat mijn iPod het wel zo fijn vond de geest te geven (als in: hij is binnenin verbrand), een nieuwtje!

(Let niet op mijn verdwaalde expressie en vermoeide ogen haha, het is natuurlijk voor iéts ‘weekend’! )

Dit dingetje gaat voortaan altijd en overal met me mee! Met mijn vorige ipod had ik wel eens problemen om hem vol te laden met liedjes, maar met de nieuwste iTunes versies gaat het alvast een heel stuk makkelijker. Geen excuses meer!

Verder doe ik het vandaag maar rustig aan denk ik. Ik voel al een paar dagen keelpijn opkomen en ik voel me verder ook niet helemaal fit (wat wil je ook, als je tot 2 uur ’s morgens naar je iPod ligt te luisteren…) dus niet teveel gedoe vandaag. Hier en daar een paar taakjes voor school afwerken, wat muziek luisteren, Gilmore Girls afleveringen kijken, iets lekkers eten,… that should do for today! Ach, het is zondag dus dan mag dat allemaal, niet?

Kwestie van Beau eens op de rooster te leggen over comments op een oude, vergeten entry van hem:

Beau zegt (20:03):
nee, ik bedoelde niet dat je geen inhoud had
Beau zegt (20:03):
het was in’t algemeen
Beau zegt (20:03):
jij hebt meer inhoud dan ik
lyntje zegt (20:03):
ik of mijn blog?
Beau zegt (20:03):
euh
Beau zegt (20:04):
beide, als je dat eerste niet als negatief interpreteert

Brave Beau. Leert snel, enzo.

Ik raak op de duur PRETTY ANNOYED van dit soort mensen.

Het is absoluut *fijn* om te moeten ontdekken dat mensen je gegevens van je site plukken, net zoals foto’s van je Flickr, en dat dan gebruiken op één of andere profielensite voor breezahsletjes die totally aan de maatschappij onttrokken zijn. THAT’S NOT COOL BITCH!

Maar kindje, ik ga klacht tegen je indienen, en dat wil ik nog even via deze weg zeggen. Je leest het vast wel. I’m keeping an eye on you.
Oh en mijn schoenmaat is trouwens niet 39. Nice guess though.

Anyway, zoals ik al zei werken zo’n mensen behoorlijk op mijn zenuwen. Wat is het nut hiervan? Denk je dat je hierdoor honderden vriendjes en vriendinnetjes zal krijgen en opslag populair zal worden? Guess what? NO YOU WON’T. En hiermee bedoel ik niet dat ik dat allemaal wel ben, want ik ben voor alle duidelijkheid zéker geen populair poppemieke. (En dat wil ik ook niet zijn!)

Maar oké, genoeg tijd verspild hieraan. Zij die straks Miracoli gaan eten (en een stapeltje studeerwerk hebben, maar daar denken we even niet aan) groeten u. Ciao!

Ik ben niet 100% tevreden, maar dat ben ik eigenlijk nooit dus ik heb het boeltje maar online gezet alvorens ik kon twijfelen. Het moet versie 354983516318 zijn ofzo, ik ben de tel helemaal kwijtgeraakt. Je WIL ECHT NIET WETEN wat voor versies en probeersels ik allemaal niet gemaakt heb, het is een drama. Het is trouwens mijn eerste layout volledig in divs. Hiervoor maakte ik mijn troep altijd in tabellen, maar eens je divs een beetje leuk begint te vinden wil je nooit meer terug.

In’t vervolg ga ik aan themehopping doen, denk ik. Ik heb hier echt de tijd en inspiratie niet meer voor en ik denk niet dat het er op gaat verbeten. Maar okay, voorlopig kan deze er wel mee door, al is het naar mijn gevoel niet helemaal in orde, maar ja.

Enjoy, want het gaat (als het van mij afhangt) nog lang duren voordat ik weer eens een layout helemaal zelf maak.

Het is 23u22 en ik zit hier met onder mijn neus een mok hete chocolademelk waarin ik met een mes uit het visbestek aan het roeren ben omdat alle lepeltjes en vorken en ander bestek in de wasmachine zitten. Maar okay, de smaak blijft uiteindelijk hetzelfde dus mij hoor je niet klagen! Ik heb naar mijn zin al genoeg manouvres moeten uitvoeren voor dit mokje chocolademelk. Je had mijn vlieg-actie daarnet eens moeten zien, toen ik op 4-5 meter van de microgolf stond en de boel voor mijn neus bijna aan het overlopen was, waarop ik bijna letterlijk naar de knopjes vloog en met veel slaan en meppen op die knopjes nog net het handeltje heb kunnen redden van een vreselijke overloopdood. Wat is het leven van een zeventienjarige toch zwaar!

Nu ik het er toch over heb, jullie hebben nog een klein verslagje van me te goed! Na een halve dag te hebben uitgeslapen van de nacht ervoor kwam ik op school aan en werd ik verrast met een enorm grote zak snoep en enkele cadeautjes zoals cadeaubonnen en een lampje en heel veel kaartjes. Niet alleen kaartjes heb ik met de post gekregen, ook een cadeautje! En volgens mij heb ik de meeste kaartjes gewoon niét met de post gekregen, hehe. Ik heb ’s avonds heel snel Anneleen gemeet die mij een pakketje met kaartjes van enkelen onder jullie bezorgde en echt, ik wist gewoon helemaal niet wat zeggen toen ik ze las! NOG EENS HEEL ERG BEDANKT! Ook als ik het nog niet ontvangen heb, want naar’t schijnt zijn er nog enkele op komst? Anyway, geen idee, maar alleszins bedankt!
Van mijn zus kreeg ik nog een cadeaubon en normaalgezien krijg ik ergens deze week nog een nieuwe iPod! (Maar oké, die moet ik waarschijnlijk zelf betalen haha ) Familie uit Amerika brengen hem mee en doordat de dollar zo laag staat moet ik maar iets van €100 terugbetalen! Mijn oude ipod heeft trouwens op reis de geest gegeven, toen ik hem wilde opladen en hij binnenin helemaal uitbrandde. (Je moet het maar meemaken!) Maar oké, nieuwtje op komst en ik kan niet wachten!

Zaterdag hebben mijn moeder en ik aan een volledig buffet gewerkt en is er wat familie blijven eten. Heel gezellig! Er staan wat foto’s van mijn nichtje op Flickr, mocht je ze nog niet gezien hebben.

Nog eventjes over mijn vorige blog: het heeft een tijdje geduurd maar ik begrijp ongevéér alles wat hij zingt! Geweldig liedje als je het mij vraagt. Speelde deze morgen in de auto en mijn moeder - die niet echt aan het opletten was - dacht eerst dat het een Engels was, lol! But no, totally West-Vlaams!

Flip Kowlier, my dears!

Dit MOEST ik gewoon eventjes posten!

Nog geen twee uur nadat ik mijn vorige post schreef hebben mijn ouders me naar de spoed gebracht. Ik durfde niet echt te slapen na wat er gebeurd was en na lang aarzelen hebben mijn ouders mijn huisdokter opgebeld die zei dat we toch best eens langs de spoed gingen, al was het maar om gerust te zijn.

En zo lag ik een halfuurtje later op de spoedafdeling van het ziekenhuis met allemaal sensoren en dingen op mij en met een gepiep erbij waar ik nerveus van werd. In het begin piepte het trouwens heel snel door de stress en angst. Ik heb waarschijnlijk de hele nacht gehuild en nadat ik een klein uur had liggen trillen van paniek en angst en zenuwen waardoor ze geen bloed konden trekken hebben ze me valium gevoerd, waardoor ik gisteren de hele dag slaperig en suf was. Maar oké. Door dat valium schoot ik vervolgens van de meest domme dingen in de slappe lach, tot meneer de dokter aan kwam zetten met een naald en besloot bloed te trekken uit een slagader. Like… IEUW! Maar goed, te weinig zuurstof in mijn bloed door een teveel aan hyperventileren (alsof ik dat nog niet wist!), maar hoe het komt dat ik altijd maar hyperventileer (tegenwoordig ook niet alleen meer bij inspanningen) wisten ze mij niet te vertellen.

Dinsdagmorgen moet ik naar het ziekenhuis om zo’n bakjedingetje en sensoren die een hele dag mijn hartritme gaan opvolgen, woensdagochtend mag ik weer naar het ziekenhuis om het eraf te halen en foto’s en echografieën te nemen van mijn hart en longen, en dan moet ik met al die resultaten nog eens naar een cardioloog om daar dan ook een fietsproef te doen.

En dan, dan ga ik heel misschien weten wat er al zo’n 4 à 5 jaar aan scheelt, ja.

Er komt nog een fijnere verjaardagsblog aan, ik beloof het jullie. Morgen wordt er pas een (familie)feestje gehouden en er zijn cadeautjes waar ik nog even op moet wachten, dus ik spaar alles nog wat op.

En oja, misschien vraag je je af waarom ik mijn vorige posts hierover wel beveiligde en deze niet, maar doordat ik donderdagochtend niet op school was weet iedereen het toch al. Dit is waarschijnlijk al de 100ste keer dat ik het vertel! (Maar nooit eerder zo uitgebreid )

Nuja, vanaf morgen eigenlijk. Maar oké, ik laat het nu alvast weten.

In het beste geval wordt mijn verjaardag geweldig want ik heb vanalles gepland en ik kan niet wachten om te ontdekken wat iedereen op het forum in petto heeft. (Okay, dit klinkt HEEL arrogant realiseer ik me nu maar er is gewoon een topic waar ik al een dikke maand niet in mag, so yeah… ik ben enorm benieuwd, wat het ook is, al is het gewoon om de 12 pagina’s te lezen! )

In het slechtste geval valt alles in het water en moet ik zo snel mogelijk naar de spoed. En zo voort. Mensen die zich geregistreerd hebben (ondertussen al tegen de 75 mensen, echt, ik schrok van de hoeveelheid mensen die vast meelezen! dankjewel iedereen, ik werd er echt gelukkig van! ) weten ondertussen dat er wat niet helemaal in orde is met mijn hart of longen of whatever (ik heb normaalgezien pas 2 oktober een afspraak met een cardioloog) maar daarnet was ik toch redelijk geschrokken tijdens het dansen en, ehm, mijn vader gaat morgen zo snel mogelijk bellen om echt zo snel mogelijk een afspraak te krijgen met die (of een andere) cardioloog en in het slechtste geval moet ik dus naar de spoed.

Morgen wordt voor mij één grote verrassing. Can’t wait. Maar oké, door dit alles zou ik bijna vergeten dat ik morgen gewoonweg zeventien word en het eigenlijk een geweldige dag zou moeten worden!

Ik heb de gewoonte om mijn kamer op de meest ongepaste momenten te willen opruimen. En alles lag dan nog niet eens zo rommelig! Maar oké, eens het in mijn hoofd zit raakt het er toch niet meer uit en zo begon ik mijn o-zo-genânte verleden uit kastjes en laatjes te gooien.

Het moest er ooit een keer van komen: een aanvaring met mijn bestofte Britney Spears cd-collectie. Want ja, ik ben ooit een ongelofelijke fan geweest van Britney en het feit dat ik dit nu durf toegeven zou kunnen betekenen dat ik er nu éindelijk afscheid van genomen heb. Waarschijnlijk hou ik die cd’s wel, zo groot is mijn cd-collectie toch niet en onder mijn kast is nog plaats genoeg.

Mijn ultieme manier om afscheid te nemen van het verleden, one word: versnippering! Er lag al jaren vanalles op mijn lever en dat heb ik nu professioneel door de wc gespoeld (tot hij het niet meer hield en de rest maar de vuilbak in vloog).

Voor het eerst sinds weken voel ik me nog een keer gelukkig!

Kinders, kleinkinders, whatever.

• Elisseke
  Eliskimo. Hip meiske. Een keertje gemeet in Gent, more to come. Ex-brunette en unieke Deviantartchick.
• Djana
  One-way fashionista, all-time daughter. Trotse eigenaresse van June. Ambitieus en sapjescute (insider).
• Sander
  Jonge creatieveling. Altijd klaar voor een vreemde aanvaring. Kritische geest en chille gast.
• Rachel
  Rasjellebel. Femme fatale. Zij houdt van Flickr, Flickr houdt van haar. Dromerige diva. Innovatief en laidback.