Ik heb het hé-le-maal gehad. Met dokters. Ik weet niet wát ze tegen me hebben maar op de één of andere manier voel ik me altijd belachelijk als ik achteraf het dokterskamertje buiten loop.

Zo had ik eens op een halfjaar zeven blaasontstekingen. Niemand die er wat van zei, maar mijn huisdokter vond het niet slecht om toch maar eens een afspraak te maken met een uroloog om mijn nieren te onderzoeken. Heel leuk en fijn en hip allemaal, dacht ik. Tot ik op een bevaltafel lag (horror 1) in de nabijheid van zowel een mannelijke uroloog (horror 2) als een mannelijke stagair die alles nauwlettend in het oog hield (horror 3) en op een ongecontroleerd moment een oncharmant lachje liet ontsnappen waardoor ik me begon af te vragen of ik toevallig misvormd was op plaatsen waar het liefste niémand misvormd is (horror 4). En als ik dan nog tenminste een nierziekte had gehad ofzo, maar neen. Niets aan het handje behalve een levenslang trauma dat makkelijk vermeden had kunnen worden.

Ik denk al heel m’n leven dat ik de enige op aarde ben met een conditie die nog slechter is dan die van een naaktslak. Na 100 à 200 meter lopen ben ik totaal uitgeput (om ook maar over bieptesten en dat soort dinges te zwijgen), wordt het zwart voor mijn ogen, beginnen mijn oren te suizen en als ik dan niet snel wat onderneem zak ik ook nog eens door mijn benen. Jaar en dag kreeg ik verwijten naar mijn hoofd gegooid dat ik absolúút géén conditie heb en dat ik juist méér aan mijn conditie moet werken en bla en blabla en nog meer bla. Tot mijn LO-leerkracht van het 4de besloot dat er misschien toch wat aan scheelde en mij verzocht eens bloed te laten trekken en gewoon eens al die toestanden deftig te laten onderzoeken. En zo stapte Gwendolyn hoopvol naar een dokter, werd simpelweg haar bloeddruk gemeten en geconstateerd dat die een beetje abnormaal laag is voor haar lengte en werd ze meteen naar huis gestuurd met de conclusie dat haar conditie asboluut niet om over naar huis te schrijven is. Niets te bloedtrekken (would’ve been a fifth horror anyway), niets te onderzoek. Slechte conditie! Foei!

En toen leefde ik maar verder met de gedachte dat ik de enige op de wereld was, probeerde ik nog talloze LO-lessen te doorstaan die - als het even meezat - af en toe wel eens fijlloos afliepen. En ik was betreurd want ik kon niet mee met de rest van mijn klas. En mijn bloeddruk bleek achteraf gemeten weer meer dan normaal. En niemand begreep mij. En blaat en blaat en blaat. Tot ik op een dag ontdekte dat ik niet alleen op de wereld ben! Maar ja, ondertussen zit ik wel al in mijn laatste jaar middelbaar, wat wil zeggen: mijn laatste jaar met verplichte LO-lessen. *Sigh*

En alsof het nog niet genoeg was kreeg ik zo’n half jaar geleden een probleempje (ik zweer het, je wil het niet weten!) en ging ik naar de dokter die mij drie maanden de pil voorschreef. “Dat zou absoluut moeten werken!” Yeah… right. Misschien helpt het bij “normale meisjes” wel, maar er wordt blijkbaar een complot gesmeed tegen meisjes met een intens blaasontstekingsverleden en een slechte conditie, waardoor het lijkt alsof er geen enkel middeltje meer mag zijn dat mij ooit nog kan helpen. Dus ook die pil niet. En toen ging ik drie maanden later naar een gynaecoloog (vandaag dus), die doodleuk zei “dat ik gewoon even met de pil moet stoppen” en dat het probleem zich vanzelf wel zou oplossen.

Oja.

En ik zou zo nog uren kunnen doorgaan. Hoeveel halve bronchitis en mengelingen tussen buikgriepen en andere dingen die er eigenlijk totaal niets mee te maken hebben ik al niet gehad heb, je wil het niet weten. Ik kan niet wachten tot de dag dat ik na mijn vijftigste zwanger word van een onafhankelijke siamese tweeling. That keeps me going.

Filed under: Annoying, Daily | | #