Nog geen twee uur nadat ik mijn vorige post schreef hebben mijn ouders me naar de spoed gebracht. Ik durfde niet echt te slapen na wat er gebeurd was en na lang aarzelen hebben mijn ouders mijn huisdokter opgebeld die zei dat we toch best eens langs de spoed gingen, al was het maar om gerust te zijn.

En zo lag ik een halfuurtje later op de spoedafdeling van het ziekenhuis met allemaal sensoren en dingen op mij en met een gepiep erbij waar ik nerveus van werd. In het begin piepte het trouwens heel snel door de stress en angst. Ik heb waarschijnlijk de hele nacht gehuild en nadat ik een klein uur had liggen trillen van paniek en angst en zenuwen waardoor ze geen bloed konden trekken hebben ze me valium gevoerd, waardoor ik gisteren de hele dag slaperig en suf was. Maar oké. Door dat valium schoot ik vervolgens van de meest domme dingen in de slappe lach, tot meneer de dokter aan kwam zetten met een naald en besloot bloed te trekken uit een slagader. Like… IEUW! Maar goed, te weinig zuurstof in mijn bloed door een teveel aan hyperventileren (alsof ik dat nog niet wist!), maar hoe het komt dat ik altijd maar hyperventileer (tegenwoordig ook niet alleen meer bij inspanningen) wisten ze mij niet te vertellen.

Dinsdagmorgen moet ik naar het ziekenhuis om zo’n bakjedingetje en sensoren die een hele dag mijn hartritme gaan opvolgen, woensdagochtend mag ik weer naar het ziekenhuis om het eraf te halen en foto’s en echografieën te nemen van mijn hart en longen, en dan moet ik met al die resultaten nog eens naar een cardioloog om daar dan ook een fietsproef te doen.

En dan, dan ga ik heel misschien weten wat er al zo’n 4 à 5 jaar aan scheelt, ja.

Er komt nog een fijnere verjaardagsblog aan, ik beloof het jullie. Morgen wordt er pas een (familie)feestje gehouden en er zijn cadeautjes waar ik nog even op moet wachten, dus ik spaar alles nog wat op.

En oja, misschien vraag je je af waarom ik mijn vorige posts hierover wel beveiligde en deze niet, maar doordat ik donderdagochtend niet op school was weet iedereen het toch al. Dit is waarschijnlijk al de 100ste keer dat ik het vertel! (Maar nooit eerder zo uitgebreid )