Vroeger
was het Eurovisiesongfestival voor mij een heus evenement. Ik was een kleine meid en ik vond het elk jaar ongelofelijk spannend om voor één keer laat te mogen opblijven. Ik herinner me nog héél goed onze kleine oude wit-zwarttelevisie met amper twee posten, maar inclusief een gigantische antenne die papa voor de gelegenheid in de tuin had neergepoot Na eerst flink gebarbecued te hebben schoof iedereen zijn stoel wat dichter om geen fractie van het spektakel te missen.

Vroeger kon je nog spreken van muziek. Vroeger zong iedereen netjes in z’n eigen taal en de toenmalige winnaars waren tenminste welverdiende winnaars.

Het spannendste vond ik de televoting, want in die tijd maakte België nog een relatieve kans de overwinning in de wacht te slepen en duurde één telefoontje nog tién keer zo lang als nu.

Het Eurovisiesongfestival bleef vervolgens nog weken in mijn achterhoofd hangen en ik verlangde keer op keer naar het volgende jaar, want het was toch ó zo’n leuke belevenis!

Nu
heb ik het gevoel dat ik drie waardevolle uren van mijn leven kwijt ga spelen als ik het Eurosongkijken niet kan combineren met een interessantere bezigheid, zoals bijvoorbeeld het bestuderen van de gebruiksaanwijzing van diepvriespizza en het met alcoholstift decoreren van een fles water.

Nu vraag ik me keihard af of het voor the United Kingdom niet ongelofelijk komisch moet zijn om overspoeld te worden met slappe aftreksels van hun moedertaal. Ik maak gemene grapjes over belastingsverhogingen in Azerbaijan om het evenement te financiëren, mochten ze de boel ooit winnen en ik snap nog steeds niet wie het in zijn hoofd gekregen heeft om er een show your beloved cellulite show van te maken.

De televoting bezorgt me de laatste jaren één groot déja-vu effect (en een verstoorde darmflora) en als ik nog één keer een Albanees met een vette T-zone zie beloof ik plechtig dat ik voor de rest van mijn leven Albanezen ga associëren met vette T-zones.

En Frankrijk was naar mijn mening té goed en Noorwegen gaf mij voor heel even het goeie oude Eurosonggevoel terug. Respect daarvoor!

In other news staat er sinds vandaag een tweede rouwregister op onze schoolwebsite en pff, ik heb echt zoiets van “fuck off, het is niet eerlijk ”. Eerst Ann-Laurence, die precies twee weken voor dit dodelijk accident verpletterd werd door een vrachtwagen en waarvoor er komende woensdag een rouwdienst is, nu Loredana, gisteren. En ik ken beide meisjes niet, maar ik vind het echt vreselijk. Mag het nu nooit een keer goed gaan, serieus?

Filed under: Daily | | #