Ik heb echt geen oog dichtgedaan. Bovendien was ik nog op een heel ongelukkige manier de Windows-versie aan het downloaden van CS3 (don’t worry, legale studentenlicentie) waardoor ik m’n computer ’s nachts liet aanliggen en er veel te veel licht en lawaai in mijn kamer spookte, en achteraf gezien was het allemaal hopeloze moeite geweest want met 2% Master Collection ben ik nu niet echt veel, eigenlijk.

Dus een uurtje later was ik bezig met alles in te pakken, ik twijfelde nog of ik de batterij er weer in zou stoppen maar iemand zei dat het geen kwaad kon en aangezien ik er van uitging dat hij helemaal dood was en dit ook de makkelijkste manier was om hem te verplaatsen (de doos is te klein om de batterij er afzonderlijk in te stoppen) deed ik het maar. En toen ik even later mijn kabeltjes aan het samenrapen was hoorde ik ineens een geluid dat mij héél bekend voor kwam, draaide ik me om en zag ik dat mijn Macbookje aan het opstarten was.

Ik zweer het, een bijna-hartstilstand. Meteen de batterij eruit gesleurd, want ik had zo hier en daar gelezen dat het gevaarlijk is om ‘m aan te leggen na zo’n situaties (zeker met overvloedige kleverigheid van de chocomelk) en hup, naar de Apple winkel. Waar ze mij vertelden dat het (redelijk positief) een kleine week zou duren (wat naar eigen mening heel flink is in Apple-termen), maar dat het (behoorlijk negatief) zeer veel zal kosten aangezien ze vrijwel alles moeten vervangen. En dat ik beter een nieuwe koop.

Nu goed, het is ondertussen misschien aan het lukken om de nodige software op mijn desktop te downloaden zodat ik hier voorlopig vlijtig kan verder werken. En nu denk je: oh, probleem opgelost! Nope. Maandag examen ActionScript en dan heb je natuurlijk nood aan een laptop, sinds je ActionScript normaal gezien niet kan fluiten en alles. En dan denk je: oh, laptop huren voor een week! Misschien! Maar dan moet ik de juiste software kunnen regelen (en dat loopt in mijn geval nooit van een leien dakje) en dan wil ik toch minstens een paar dagen om te acclimatiseren en te zorgen dat alles goed verloopt.

Dus papa kwam op het idee om niet bij de pakken te blijven zitten en meteen een nieuwe Macbook Pro te kopen. Klinkt allemaal zeer verwaand, maar weet dat papa ook nood heeft aan een nieuwe computer (ze zijne draait al 7-8 jaar mee en hij stelt niet zoveel vereisten) dus we zouden na een paar weken heel makkelijk kunnen wisselen.

But still.

Waarom hè.

Zoveel oplossingen, en toch.

Een ganse kop chocolademelk over je laptop (en je muis, bureau, muur,…) morsen.
Doodheid. Wenen. Flauwvallen. Wenen.

Morgen Apple winkel.
Stress. Slapeloze nacht.

De afgelopen dagen hebben mijn engste dromen over het openbaar vervoer waargemaakt.

Het begon allemaal gisterenmiddag, toen ik vlijtig naar huis aan het bussen was. Op een ongecontroleerd moment kwam er een enge man opgestapt met een kapsel dat leek op het kapsel van Johnny Depp uit Pirates of the Caribbean maar dan ondergedompeld in een emmer vettige substantie. En hij stonk. Heel hard. Nog harder. Nóg harder. You’re almost there.

En toen kwam hij naast mij zitten. Heel dicht. Té dicht. Dat zei hij zelf, “dat als die bus nog meer wilde bochten zou nemen hij bijna op mijn schoot zat”. En een meisje dat in de tegenovergestelde richting zat ving mijn gedachten op, en ze keek meelevend. En dat was fijn, want ik ken dat meisje niet eens. Toen ik bijna moest afstappen wilde ik op het knopje drukken, maar zijn hand zat boven het knopje dus drukte ik op een ander knopje, maar de *ping* kwam niet. En ik keek van het knopje waar zijn hand boven zat naar dat meisje, en terug. Ze zag mijn angst en duwde voor mij op een ander knopje. I owe her a lot.

Vandaag omstreeks half vijf zat ik weer op dezelfde bus, opweg naar huis. Er was een man met een lege buggy die voor zowat de volledige businhoud in zijn gsm aan het brullen was “dat hij dacht dat het tussen jullie gedaan was, en dat ze nu toch nog hadden gekust, en dat dat meisje aan de andere kant van de lijn een **** is […] en dat iemand een dikke trui voor hem moest meenemen want hij had het f*cking koud […]” en zijn gsmtunetje ging van *prrr prt prt prrrrr* en ik heb het vaker gehoord dan ik wilde.

En net toen ik dacht eens op mijn uiterste gemak naar huis te kunnen bussen stapte de Johnny-met-lelijk-vettig-haar weer op en keek ik zo hard mogelijk de andere kant op en hoopte ik dat hij mij niet zou herkennen. En hij riep voor de volledige bus “dat zijn vriend van hem een vuilniszak mocht lenen als dat handiger was” (ik wil het niet weten) en ik keek nog verder weg, en ik hoopte dat het halteknopje het nu wél zou doen want dat meisje van gisteren was er niet meer. En toen duwde een andere vrouw op een ander halteknopje en net voor ze wilde afstappen schoven de deuren weer voor haar neus dicht. Daar stond ze dan.

En ik sloeg doodsangsten uit en verzon scenario’s van door Johnny-met-lelijk-vettig-haar opgezette door-busdeuren-afgehakte-hoofden.

Het boek dat ik voor Nederlands aan het lezen ben heeft geen goede invloed op mij. (Isabel Allende - Eva Luna) Gisteren heb ik nog The Complete Novels Of Jane Austen, Selected Works Of The Brontë Sisters en Breakfast At Tiffany’s van Truman Capote besteld bij Standaard Boekhandel.

Ik weet niet wat ik de laatste tijd heb, maar ik moet bv. voor Engels één boek lezen, ga vervolgens naar de bibliotheek en kom dan aanzetten met vijf boeken vanop de lijst omdat ik ze allemaal wil lezen. En dat terwijl het grootste deel van mijn klas al zeurt over één boekje. Oh well.

Ik heb een agenda nodig. Niets groots, niets speciaals, maar ik heb er gewoon écht een nodig.

Eentje voor verjaardagen, infodagen van studierichtingen en dergelijke, nog meer verjaardagen want anders vergeet ik ze GEGARANDEERD, schoolopdrachten, andere dagen, fijne dagen, minder fijne dagen, mijn afspraak met de orthodontist in augustus die al sinds augustus 2007 gemaakt is en waarvan ik heel stiekem hoop dat ze in het water valt want MIJN WIJSHEIDSTANDJES ZIJN SCHATTIG, de verlengdata van domeinnamen en hostingpakketten, websites die ik op dit moment maak voor andere mensen (let’s say… 2? 3? idk.) en waar een deadline tegenaan leunt, NOG VEEL MEER VERJAARDAGEN inclusief de dagen waarop ik ten laatste kaartjes en geschenkjes moet kopen voor de personen in kwestie, de datum van de voorronde van de Kunstbende hier in Kortrijk, de datum van de finale van de Kunstbende in Antwerpen, de dag waarop de volgende Harry Potterfilm uitkomt,… You so know what I mean.

Tot nu toe probeer ik het allemaal goed en wel te onthouden, met het resultaat dat ik ondertussen alweer enkele verjaardagen vergeten ben en allang niet meer weet op welk moment ik precies bij de orthodontist verwacht wordt en ik dus in de toekomstige agenda ook nog eens mag noteren op welke dag ik ten laatste moet telefoneren om die afspraak na te checken. *gasp*

Oh well, ik weet alvast dat ik morgen een toets van wetenschappen heb en dat volstaat voorlopig.

Aight, ik raak af en toe (quite ironic) wel eens een blaadje of een ander dingetje kwijt, maar mijn rapport is toch… een geval appart. Zacht uitgedrukt.

Ik moest het eigenlijk vandaag terug indienen, maar ik ben er al twee dagen naar opzoek.
In het slechtste geval bevindt het zich op dit moment op het vliegtuig naar Madrid, tussen allerlei andere documenten in de handbagage van mijn vader (of in zijn valies tussen zijn ondergoed, maar daar wil ik liever niet aan denken), en slingert het morgen ergens rond in Brazilië.

Allemaal goed en wel, rapportje (iedereen heeft natuurlijk recht op jaarlijkse vakantie), maar daar is mijn klastitularis dus wel niet zo tevreden mee hè, schatteke!

Of met andere woorden: “waar heeft Gwendolyn haar rapport nú weer rondgegooid?” Grmbl. Ik wou dat ik nu ergens héél ver hier vandaan was. In Brazilië, bijvoorbeeld.

Beste kinders, pubers en ander scharminkel dat iedere maandagmorgen hoognodig op mijn fietspad moet samentroepen.

Ik had u al eerder eens gewaarschuwd, maar het dringt blijkbaar niet door.

Kijk: ofwel fietst u door, ofwel blijft u thuis. Maakt mij allemaal niet uit, maar maak het mij niet lastig door om de vijf meter met uw poezelige handjes uw rem in te duwen, want daarmee doet u zowel mij als uw rem niet ten goede. (Om nog maar van uw wielekens te zwijgen!)

Wanneer u dat achter de rug hebt is het ook GEEN GOED IDEE! om mij midden op een helling te laten remmen zodat ik vervolgens niet meer vooruit geraak. Dat, beste kinders, maakt mij nu eenmaal pisnijdig en is ook niet zo beleefd.

Nog één keer, lieve snuitjes, en ik vertel het allemaal aan Sinterklaas. Nèh!

NIHAAAAAAAAAA! *doet vieze karate-move*

Div’s. Ik HAAT ze. HAAT HAAT HAAT HAAT HAAT.

Ik ben al de hele avond aan het zoeken op een nieuwe layout voor dit siteje, en als ik dan EINDELIJK eens een goede basis heb geschetst en ik het handeltje in div’s wil zetten lukt het natuurlijk niet. As usual. Het was te voorspellen.

En ik zou het in 1-2-3 in tabellen kunnen zetten want - en het is nu niet om te stoefen, ik ben gewoon een extreem ingewikkeld geval - ik kan de meest vreemde constructies bouwen in tabellen. Soms is het alsof mijn hoofd vol zit met uiterst ingewikkelde tabellenconstructies waardoor er geen plaats meer is voor div’s. Ja, zo is het vast.

Enfin, work in progress, en als je snel iets wil zien verschijnen zul je naar de heilige Rita moeten bidden want ik zit psychologisch niet meer op één lijn met de div’s.

Ik raak op de duur PRETTY ANNOYED van dit soort mensen.

Het is absoluut *fijn* om te moeten ontdekken dat mensen je gegevens van je site plukken, net zoals foto’s van je Flickr, en dat dan gebruiken op één of andere profielensite voor breezahsletjes die totally aan de maatschappij onttrokken zijn. THAT’S NOT COOL BITCH!

Maar kindje, ik ga klacht tegen je indienen, en dat wil ik nog even via deze weg zeggen. Je leest het vast wel. I’m keeping an eye on you.
Oh en mijn schoenmaat is trouwens niet 39. Nice guess though.

Anyway, zoals ik al zei werken zo’n mensen behoorlijk op mijn zenuwen. Wat is het nut hiervan? Denk je dat je hierdoor honderden vriendjes en vriendinnetjes zal krijgen en opslag populair zal worden? Guess what? NO YOU WON’T. En hiermee bedoel ik niet dat ik dat allemaal wel ben, want ik ben voor alle duidelijkheid zéker geen populair poppemieke. (En dat wil ik ook niet zijn!)

Maar oké, genoeg tijd verspild hieraan. Zij die straks Miracoli gaan eten (en een stapeltje studeerwerk hebben, maar daar denken we even niet aan) groeten u. Ciao!

Ik heb het hé-le-maal gehad. Met dokters. Ik weet niet wát ze tegen me hebben maar op de één of andere manier voel ik me altijd belachelijk als ik achteraf het dokterskamertje buiten loop.

Zo had ik eens op een halfjaar zeven blaasontstekingen. Niemand die er wat van zei, maar mijn huisdokter vond het niet slecht om toch maar eens een afspraak te maken met een uroloog om mijn nieren te onderzoeken. Heel leuk en fijn en hip allemaal, dacht ik. Tot ik op een bevaltafel lag (horror 1) in de nabijheid van zowel een mannelijke uroloog (horror 2) als een mannelijke stagair die alles nauwlettend in het oog hield (horror 3) en op een ongecontroleerd moment een oncharmant lachje liet ontsnappen waardoor ik me begon af te vragen of ik toevallig misvormd was op plaatsen waar het liefste niémand misvormd is (horror 4). En als ik dan nog tenminste een nierziekte had gehad ofzo, maar neen. Niets aan het handje behalve een levenslang trauma dat makkelijk vermeden had kunnen worden.

Ik denk al heel m’n leven dat ik de enige op aarde ben met een conditie die nog slechter is dan die van een naaktslak. Na 100 à 200 meter lopen ben ik totaal uitgeput (om ook maar over bieptesten en dat soort dinges te zwijgen), wordt het zwart voor mijn ogen, beginnen mijn oren te suizen en als ik dan niet snel wat onderneem zak ik ook nog eens door mijn benen. Jaar en dag kreeg ik verwijten naar mijn hoofd gegooid dat ik absolúút géén conditie heb en dat ik juist méér aan mijn conditie moet werken en bla en blabla en nog meer bla. Tot mijn LO-leerkracht van het 4de besloot dat er misschien toch wat aan scheelde en mij verzocht eens bloed te laten trekken en gewoon eens al die toestanden deftig te laten onderzoeken. En zo stapte Gwendolyn hoopvol naar een dokter, werd simpelweg haar bloeddruk gemeten en geconstateerd dat die een beetje abnormaal laag is voor haar lengte en werd ze meteen naar huis gestuurd met de conclusie dat haar conditie asboluut niet om over naar huis te schrijven is. Niets te bloedtrekken (would’ve been a fifth horror anyway), niets te onderzoek. Slechte conditie! Foei!

En toen leefde ik maar verder met de gedachte dat ik de enige op de wereld was, probeerde ik nog talloze LO-lessen te doorstaan die - als het even meezat - af en toe wel eens fijlloos afliepen. En ik was betreurd want ik kon niet mee met de rest van mijn klas. En mijn bloeddruk bleek achteraf gemeten weer meer dan normaal. En niemand begreep mij. En blaat en blaat en blaat. Tot ik op een dag ontdekte dat ik niet alleen op de wereld ben! Maar ja, ondertussen zit ik wel al in mijn laatste jaar middelbaar, wat wil zeggen: mijn laatste jaar met verplichte LO-lessen. *Sigh*

En alsof het nog niet genoeg was kreeg ik zo’n half jaar geleden een probleempje (ik zweer het, je wil het niet weten!) en ging ik naar de dokter die mij drie maanden de pil voorschreef. “Dat zou absoluut moeten werken!” Yeah… right. Misschien helpt het bij “normale meisjes” wel, maar er wordt blijkbaar een complot gesmeed tegen meisjes met een intens blaasontstekingsverleden en een slechte conditie, waardoor het lijkt alsof er geen enkel middeltje meer mag zijn dat mij ooit nog kan helpen. Dus ook die pil niet. En toen ging ik drie maanden later naar een gynaecoloog (vandaag dus), die doodleuk zei “dat ik gewoon even met de pil moet stoppen” en dat het probleem zich vanzelf wel zou oplossen.

Oja.

En ik zou zo nog uren kunnen doorgaan. Hoeveel halve bronchitis en mengelingen tussen buikgriepen en andere dingen die er eigenlijk totaal niets mee te maken hebben ik al niet gehad heb, je wil het niet weten. Ik kan niet wachten tot de dag dat ik na mijn vijftigste zwanger word van een onafhankelijke siamese tweeling. That keeps me going.

Het is nu 5 voor 2 ’s morgens. Over 6 en een half uur heb ik examen wiskunde en ik snap er nog geen fluit van. Argh.

Hou de chocolade maar klaar.

Edit. Ik ben uiteindelijk om kwart voor 3 gaan slapen en om kwart over 7 weer opgestaan. Mijn moeder heeft me zatgevoerd met groene thee waardoor ik na het eerste uur al meteen dringend naar’t toilet moest. Dat heb ik dan uiteindelijk zo’n anderhalf uur opgehouden tot ik buikpijn kreeg en het echt niet meer ging (ik kon mij niet meer concentreren, totaal niet) en toen ik zag dat er nog anderen naar het toilet moesten heb ik afgeteld.

Op 3 dan toch voorzichtig mijn hand in de lucht gestoken, heel stilletjes gevraagd of ik naar’t toilet mocht, moest er een leerkracht meegaan. Toen is mijn lerares wiskunde meegegaan en ze vroeg hoe ik het tot nu toe stelde. En ik kon zeggen dat het wel meeviel, gelukkig. Maar ik wacht toch af, want met kerst dacht ik ook dat het wel meeviel en toen stond er op mijn rapport als commentaar dat ik er soms compleet naast zat. (ik was wel geslaagd, daar niet van)

Nog 7 examens en ik ben nu al bijna kapot. Nu moet ik voor morgen frans en aardrijkskunde leren. En het is veel. Again. Ja daaaaag.