Onder het mom “ik heb hoofdpijn maar ik beluister toch de volledige Footloose-soundtrack want mijn bedje lijkt nog nét niet aantrekkelijk genoeg (of misschien moet ik gewoon eens mijn lakens de wasmand in sturen)” besloot ik ook maar eens het Appreciatie-stokje in handen te nemen en te kijken of ik een lijstje van zeven blogs kan samenstellen!

Ik ben nooit iemand geweest die elke dag honderden feeds doorneemt en elke blogpost ook daadwerkelijk leest — respect voor zij die dat wel doen — maar door de jaren heen heb ik toch een lijstje van blogs met me meegenomen die altijd zijn blijven hangen. Een goed weblog is er eentje dat me kan inspireren, infecteren, overtuigen van zijn/haar inhoud en met een beetje geluk ben ik zodanig aangestoken dat ik bereid ben om in één ruk het volledige blogarchief door te nemen.

Nikita was het eerste slachtoffer van mijn “ik moet en zal alles gelezen hebben” woede. Ik herinner me nog goed dat dit gebeurde tijdens één of andere examenperiode en dat ik mezelf elke avond voor het slapengaan toeliet twee maanden uit haar blog-archief te lezen.

Kathleen was als tweede aan de beurt. Kleintje.be heb ik indertijd in twee etappes helemaal doorgenomen en ik lees haar blogpostjes op Verbeelding.org al sinds het begin. (En ik weet dat er nog een hele reeks aan vooraf ging, maar ik behoor waarschijnlijk net tot een andere internetgeneratie. ) Bovendien heeft Kathleen me geïnspireerd en aangestoken met haar naaiwerkjes waardoor ik mijn naaimachientje weer eens uit de kast heb genomen en daar heb ik tot nu toe nog geen seconde spijt van gehad!

Failblog zal waarschijnlijk de uitschieter in dit lijstje zijn maar jezus maria jozef, ik heb al een behoorlijk deel van het wellicht exponentieel groeiende archief doornomen en ik zweer dat dit beter is dan alle internethumor samen. (Behalve lolcats. Iedereen heeft recht op een dagelijkse portie lolcats.)

Creature Comforts is ook zo’n blogje dat me altijd weet te inspireren en nog niet zo lang geleden heb ik me ook verdiept in de wondere werelden der Creature Comforts archieven. Het kostte me misschien amper twee uurtjes om me erdoor te wringen (wegens de grote hoeveelheid afbeeldingen) maar het was de moeite meer dan waard!

Dooce is misschien ook een uitschieter in dit lijstje, maar dan eerder omdat ik haar blog nog niet zo héél lang lees en ik me erbij neergelegd heb dat haar blogarchief misschien een beetje teveel van het goede is. In tegenstelling tot Lilith hou ik vooral van het Daily Style onderdeel en deze dame heeft een ongelofelijk vernufte schrijfstijl die — mark my words — niemand kan evenaren.

Als laatste — ik besef dat ik maar zes blogs heb opgenoemd, maar ik vind het ongelofelijk moeilijk om een zevende te noemen die ik tot de positie van bloggod(dess) kan verheven — een meisje dat van de ene op de andere dag van het internet bleek te verdwijnen. Het enige wat ik kan vinden is haar Flickr en dat vind ik ongelofelijk jammer. Om haar blog in één zin samen te vatten: ze maakte me altijd aan het lachen. Altijd. Zelfs op de vervelende manier waarop ze haar dagen beschreef maakte ze me aan het lachen.

Misschien is het een strak plan om toch maar eens mijn bedje in te waggelen want morgen staat er weer vanalles op het programma, waaronder naaien en een fotoshootnamiddag. Iedereen die dit blogstokje wil overnemen: feel free! Ik ben altijd heel benieuwd naar blogs die ik nog niet ken.

Práchtig initiatief als je het mij vraagt!

En ik mij maar afvragen waar de stijgende lijn in mijn statistieken ineens vandaan kwam. Er zitten Konijnen onder het gras, ik zeg het je!

Ik ga mijn goed hart dan ook maar eens laten zien en een korte lijst opstellen met enkele Bevallige Belgische Blogs (ik besef dat mijn gevoel voor humor niet steeds gewaardeerd wordt ) waarop je eventueel kan stemmen.

• Greet, want zij is een hele toffe madam en om niet op de man (in dit geval vrouw) te spelen vind ik haar blogs altijd boeiend omdat ik mijzelf er af en toe in herken, in haar verhaaltjes!
• Kathleen, want Kathleen kan gewoonweg héle leuke verhaaltjes vertellen en weet op de één of andere manier een simpele gebeurtenis toch boeiend te vertellen. En haar conducteuraffaires zijn superverslavend!
• Tom, want hij staat al zolang in mijn feedreader dat ik er eigenlijk niet meer omheen kan, en we willen natuurlijk geen jaloezie in de menage.
• Beau, want hij geeft altijd gemene kritiek op mijn foto’s (foei!) en als ik hem niet in dit lijstje zou opnemen vrees ik dat ik een agressieve Beau achter mij krijg.



• Asfaltkonijn, want sindsdien voel ik mij een non-usual-suspect, en ik heb mij nog nooit eerder een non-usual-suspect gevoeld dus dat is natuurlijk een primeur! (En ik lees af en toe Asfaltkonijn hoor!) (Echt!)
• Verder ben ik nog een Eikebah-fan en vind ik dat ze gewoon moet doorgaan, voilà!

Stel: u bent vlijtig uw stem aan het uitbrengen, u komt na lang zwoegen aan bij de derde persoon en hemeltjelief! u weet niemand meer om op te stemmen! Uw handen worden klam, het zweet druipt van uw gezicht, het wordt ineens verdacht donker in de kamer waar u zich bevindt en u hebt het gevoel alsof er ineens iemand met een mes van achter het gordijn tevoorschijn kan springen. In dat geval ben ik zeer uitzonderlijk bereid u te laten stemmen op dit kleine blogje. Op eigen risico, vanzelfsprekend. Ik sta niet in voor mogelijke appelflauwtes en constipatiestoornissen. Het is dat u het weet.

Allez vooruit, allemaal deze kant op!

Greet gooide het stokje naar mij, en daar ben ik héél blij mee want zoals ondertussen reeds algemeen bekend is: ik hou van stokjes. En dit is dan nog eens een leuke ook! (Neem het maar van mij aan! )

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was? Danseres! Of een tweede Britney Spears, you know what I mean. Nee, om heel eerlijk te zijn weet ik niet meer wat ik vroeger wilde worden. Volgens mij was ik één van de enige kinders zonder grootse toekomstvisies, al leek stewardessje spelen mij ook altijd heel fijn.
Wat ben je dan uiteindelijk geworden? Voorlopig nog niets, maar ik weet nog stééds niet wat ik binnenkort van mijn leven moet gaan maken, laat staan wat ik wil studeren. Een ver-van-mijn-bed-show, en dat mag nog lang zo blijven!

Hoe wilde je er als kind later uitzien? Ik wilde vooral lang haar hebben. Heel lang haar. Zólang dat het bijna over op mijn achterste zou vallen. Maar helaas, dat vond de mama niet zo’n goed plan waardoor mijn haar altijd heel keurig (of ook niet) schouderlang gehouden werd. Ach… Verder had ik niet al te veel wensen over mijn uiterlijk.
Hoe zie je er nu uit? Ik kreeg het volledige alleenrecht over mijn haar dus ik ben daarover wel tevreden! Verder, tsja, zoals ik al zei had ik hier niet echt wensen over…

Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber? Idk. Ik begin stilaan te beseffen dat ik de afgelopen jaren écht een levenloze troela moet geweest zijn, want ook hierop heb ik geen antwoord. Ik kon (en kan nog steeds) in bijna elke man iets moois vinden als ik verliefd word dus eh, neen, geen strak afgelijnd denkbeeld over de man van mijn dromen. Helaas.
En wat is het in het echte leven geworden? No comment. I’m very sorry.

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd? Géén kinderen, jaja. Ik was er altijd van overtuigd dat ze wel leuk en lief en schattig zijn maar dat ik er voor zou vergeten te koken en dergelijke. Misschien zag ik het een beetje van mijn zus, die talloze slapeloze nachten doorstond toen ze net haar twee dochters had, ik heb er geen idee van.
Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)? Nu ben ik misschien tot een punt van besef gekomen dat kindjes toch echt liefde tussen twee personen duidelijk maken, en als ik later een héle lieve man heb die mij met veel liefde wil bijstaan dan wil ik graag een kindje of twee, in my late twenties.

Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet? Ik was dol op spaghetti, frietjes, macaroni, pizza, kip, chips,… Ik was absoluut géén groenteneter, wat leidde tot veel geklaag van de mama. Er waren maar 2 of 3 soorten groente die ik graag at, al was ik langs de andere kant dan wél weer dol op soep, in alle geuren en smaken. Ik hield vooral niet van koude groenten. Het moest allemaal recht uit de oven of van onder de mixer komen, en dan kreeg ik het eventueel wel binnen.
Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Hoewel ik geen vlees meer eet hou ik nog steeds van spaghetti, frietjes, macaroni en pizza, maar mijn gebied van lievenlingseten heeft zich vooral gecentraliseerd tot allerlei soorten pasta. Qua groenten staan enkel tomaten en sla nog niet echt op de lijst, maar verder kan het er allemaal wel in! Ik eet ZOVEEL gezonder dan vroeger, quite shocking.

Ik pas het stokje door naar Leonie, Sanne, Lily en Anneleen!

Het leuke aan blogstokjes vind ik altijd dat je achteraf ineens versteld staat hoe ver dingen kunnen gaan. Het begint klein, en voor je het weet heeft heel België en Nederland hem al geblogd. That’s the reason (en ook omdat het alweer een hele tijd geleden is) waarom Djana en ik het leuk vonden om er weer eens eentje te lanceren.

3! bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen.
Okay, here’s the deal: ik kon niet kiezen, dus ik heb er maar 4 genomen. Er zijn eigenlijk nog ZOVEEL MEER artiesten die ik dit jaar “ontdekt” heb, maar er moet ergens een grens zijn, natuurlijk.

First of all: Feist! Ik vind haar muziek geweldig, en toen ik dit jaar van iemand hoorde dat hij voor z’n verjaardag tickets voor een concert van Feist gekregen had was ik stikjaloers. En dat zegt genoeg, lijkt me.

(more…)

Ik krijg niet zo vaak post. Als ik er dan krijg is het meestal reclame, tampon samples (yea, ik zit er voor niets tussen), brieven van school waarop vermeld staat dat ik “oud leerlinge” ben (zo ver zijn we helaas nog niet) enzovoort.

Deze morgen lag er een klein envelopje op tafel, afgestempeld in Nederland, en toen ik het opende verscheen er een enorme glimlach op mijn gezicht.

Een tijdje geleden was er een forummeeting in Utrecht waar ik niet bij kon zijn, maar dit vind ik echt suuuuperlief! Dankjewel iedereen!!!

Kwestie van Beau eens op de rooster te leggen over comments op een oude, vergeten entry van hem:

Beau zegt (20:03):
nee, ik bedoelde niet dat je geen inhoud had
Beau zegt (20:03):
het was in’t algemeen
Beau zegt (20:03):
jij hebt meer inhoud dan ik
lyntje zegt (20:03):
ik of mijn blog?
Beau zegt (20:03):
euh
Beau zegt (20:04):
beide, als je dat eerste niet als negatief interpreteert

Brave Beau. Leert snel, enzo.

Kinders, kleinkinders, whatever.

• Elisseke
  Eliskimo. Hip meiske. Een keertje gemeet in Gent, more to come. Ex-brunette en unieke Deviantartchick.
• Djana
  One-way fashionista, all-time daughter. Trotse eigenaresse van June. Ambitieus en sapjescute (insider).
• Sander
  Jonge creatieveling. Altijd klaar voor een vreemde aanvaring. Kritische geest en chille gast.
• Rachel
  Rasjellebel. Femme fatale. Zij houdt van Flickr, Flickr houdt van haar. Dromerige diva. Innovatief en laidback.

Mijn vader en ik zaten daarnet in de keuken de macaroni te eten die mijn moeder op aanvraag *cough*me*cough* speciaal had klaargemaakt. (het is een schat! ) Net zoals altijd, wanneer mijn moeder even van huis is, zat mijn vader zijn krantje te lezen terwijl hij net zoals ik overduidelijk van de macaroni aan het genieten was. Niets aan het handje dus.

Op een bepaald moment vroeg mijn vader zomaar ineens uit het niets “of ik toevallig weet wat een blog is”. Ik keek hem beangstigend aan, probeerde de vraag te ontwijken door erachter te komen waarom hij dat nu weer wilde weten maar zó makkelijk kwam ik er blijkbaar niet van af. Na nog een grote hap macaroni genomen te hebben vroeg hij het nog een keer, “of ik weet wat een blog is”. (hij stotterde trouwens telkens bij het woord blog, heel erg schattig eigenlijk)

Ik besloot dat het ontwijken van de vraag geen zin meer had en na een hoop geaarzel vertelde ik hem dat het een soort van online dagboek is en dat er eigenlijk verschillende soorten blogs bestaan enzo. Het bleef stil aan de andere kant (misschien was hij wel onder de indruk dat ik het woord blog zo smooth kan uitspreken en begon hij al een verband te zoeken?) dus ik hoopte dat het wel “ok” was en net toen ik mijn bord macaroni opnieuw wilde aanvallen mompelde hij: “ah hier staat het, ‘t is een soort van online dagboek”. Ehm… whatever?

“En wee wee wee punt gent blogt punt bee ee is de invloedrijkste blog…” vermeldde hij nog even voor hij besloot dat dat hele bloggedoe hem toch niet zo interesseerde. Hij sloeg de pagina om en las rustig verder, genietend van zijn tweede bord macaroni.

Mooi zo.

Het is nu al de tweede keer op korte tijd dat ik tot de conclusie kom dat mensen mijn naam niet catchen. Ik weet dat het vaag uitgedrukt is, maar daar komt het gewoon op neer.

Al zolang ik leef krijg ik te maken met mensen die mijn naam fout schrijven. Meestal is het zoiets als Gwendoline of Gwendolynn, en het ergste geval dat ik ooit heb meegemaakt is iemand die mijn naam met een K schrijf. Ja mensen, met een K! Hoe ze erop kwam, ik weet het niet, maar het kind was sowieso niet al te snugger dus ik vermoed dat dat er wat mee te maken heeft.

Nu dacht ik dat het ophield bij het spellen van mijn naam. Tot een paar dagen geleden, toen Djana me doodleuk kwam vertellen dat ze altijd al had gedacht dat mijn naam uitgesproken werd als Gwendolin. Met een zachte “i”, dus. Wel, zo zit het nu namelijk niet.

BIG SHOCK THERE HEH?

Voor eens en altijd, mijn naam spreek je uit als ie! Je schrijft het als Gwendolyn, en ik weet dat het in feite op z’n Engels is, en ze het in the U.K. of in de V.S. zouden uitspreken zoals ik hierboven vermeldde, dus met een zachte “i”. Maar we leven in hartje Europa, en in dit geval spreek je mijn naam uit als Gwendolien. No nonsense, Gwendolien.

Ik snap dat er verwarring kan ontstaan, en nadat ik deze week al twee maal heb moeten vernemen dat mensen die me niet in real life kennen mijn naam met een zachte “i” zouden uitspreken moet ik toegeven dat het ook wel kán. Maar toch is het niet zo, I’m very sorry.

Zo spreek je lyntje.be trouwens ook uit als lientje.be en niet als linntje.be of eender welke variant dan ook.

Over domeinnamen en hun uitspraak gesproken, ik stond me onlangs onder de douche af te vragen (want ja, mijn meesterlijke *kuch* ideeën ontstaan altijd onder de douche) hoe ik dolcesque.org in feite zou moeten uitspreken. “Dolce” en “esque” zijn afzonderlijk wel uitspreekbaar, maar wat als je die twee stukjes nu aan elkaar plakt? Spreek je het dan uit op z’n Italiaans of op z’n Engels? Engels is het makkelijkst, dat heb ik al ondervonden, maar als je de Italiaanse versie lichtjes onder de knie hebt is die eigenlijk ook niet verkeerd.

Ik stond me dat af te vragen toen ik aan het denken was aan de Bwards, oftewel de Belgische Blog Awards. Die zijn op dit moment trouwens aan de gang, en hoewel ik er graag bij wilde zijn vond ik het toch niet zo’n uitstekend idee. Ten eerste ben ik niet opperbest vertrouwd met de Vlaamse blogscene (begrijp me niet verkeerd, ik lees MET VEEL PLEZIER Vlaamse blogs!!!) en is de kans dus klein dat ik daar tussen die 350+ mensen iemand tegen het lijf loop die ik ken of herken. Daarop volgend zou de kans ook asociaal groot zijn dat ik me wel 100 keer moet excuseren omdat ik mensen hun blog niet lees, of sterker nog, NIET KEN. Ik zou me schamen, ik zou me ENORM schamen.

Ten tweede zou ik niet weten wat gezegd mochten mensen vragen naar mijn sitenaam. Ik zou rood worden, ik zou freaken, ik zou heel diep moeten nadenken waardoor mensen zich waarschijnlijk gaan afvragen OF IK MIJN EIGEN SITENAAM WEL UIT MIJN HOOFD KEN. Ik zou een papiertje kunnen bovenhalen om het netjes op te schrijven en de mensen uit te leggen dat ik mijn eigen sitenaam niet kan uitspreken. Ik zou op voorhand een tshirt kunnen laten drukken met daarop in koeien van letters “DOLCESQUE.ORG”. Ik zou kunnen doen alsof ik ineens mijn stem kwijt ben geraakt. Of ik zou gewoon kunnen hopen dat mensen per toeval mijn site al kennen, maar die kans is relatief klein.

Kijk, ik kan niet klagen over mijn bezoekersaantallen, maar het grootste deel van mijn bezoekers woont in Nederland, spreekt Nederlands en heeft de Nederlandse nationaliteit. Niets op tegen trouwens, Nederlanders zijn lief en hip en sexy enzovoort. Maar jullie snappen hopelijk wel wat ik bedoel?

Ik zet in op “vaderlandsliefde”. Eens een Belgske, altijd een Belgske, en niemand die mij kan tegenhouden. Nie-mand. En daarom moet ik misschien maar eens kijken voor een oplossing. Nuja, “oplossing”, ik heb het nog steeds over het uitspreken van mijn domeinnaam, voor alle duidelijkheid! Het is niet dat ik ineens Nederlanders wil gaan liquideren ofzo, helemaal niet zelfs! As I said, Nederlanders zijn lief en hip en sexy!

Het zit gewoon zo; als er volgend jaar weer Belgische Blog Awards zijn wil ik er naartoe, inclusief een oplossing voor mijn sitenaamprobleem. Het kan me niet schelen hoe ik het ga doen. Waar een wil is, is een weg!

En waar geen wil is ben ik weg. (ok ok, slagzinnetje komt van Tess - ben haar blog even kwijt, help me!)

Duim volgende week allemaal voor me, ik heb examens! Waarschijnlijk laat ik dit weekend niet al te veel van me horen want ik heb maandag mondeling examen Frans en hééééél stiekem ben ik een beetje bang van mijn leraar Frans. Brrr…