Contrary to popular belief, ben ik niet zo’n vreselijke shopaholic. Ik ga graag shoppen, om dan een halfuur in de Standaard Boekhandel te blijven plakken, nog langer in de Fnac (als die er is) te staan kwijlen en als er vervolgens nog wat tijd over is slenter ik een paar winkeltjes in en uit. Ik ben zo iemand die eerst alle online shopping websites afloopt, maar er vervolgens nooit wat koopt en als ik van plan ben naar bijvoorbeeld de H&M te gaan kijk ik eerst op hun online shop of het in feite wel de moeite is om mijn lazy ass naar daar te verplaatsen.

However, als het dan eens de moeite is kan ik mij echt als een klein kind gedragen en sleur ik bergen kleren mee naar de paskotjes om vervolgens vreemde blikken uit te wisselen met de paskotjesmadam.

Paskotjesmadammen. Behalve dan twee vriendinnen van mij die soms als paskotjesmadam doorgaan in de H&M hier haat ik ze allemaal. Ze doen aan overacting, hebben binnenpretjes als ze de lange rij wachtenden zien staan, bestuderen nauwgezet wat je in je handen hebt en nog voor ze alles geteld hebben merk je meteen op hun gezicht dat het hun goesting niet is. En “dat ze zoiets nóóit zelf zouden willen dragen”. (Of zegt dat nu veel over mij?) Ik heb u wel door hoor, paskotjesmadammeke!

Paskotjes. Altijd iets mis mee! Ofwel kan de deur niet helemaal dicht en bedenk ik uiterst wiskundig de beste plaats in het sowieso al veel te kleine kotje om me om te kleden waardoor zo weinig mogelijk mensen kunnen binnengluren. Ofwel zijn ze onderbelicht. Of zijn de spiegels vervormd waardoor ik ineens twintig kilo smaller lijk *kuch*WE*kuch*. Of zijn er geen kapstokjes waardoor ik alles op de grond moet poefen. Of is de grond te vuil zodat ik alles aan de niet-bestaande kapstokjes wil prullen, maar alles toch nog naar beneden valt. Zucht.

Voor mij zou het perfecte paskotje een oppervlakte hebben van minstens 6m², zouden er tientallen kapstokjes aanwezig zijn, zou de vloer bedekt zijn met fluweelzachte Tapis Plain, zou er een een grote pouf in staan en vooral: het zou volledig naadloos afsluitbaar zijn ZONDER KIJKGAATJES ONDERAAN. Kijkgaatjes zijn stout. *trauma*

Wanneer er vervolgens nog eens een lange file samentroept bij de kassa en het kassamadammeke paskotjesmadammekestrekjes blijkt te vertonen waardoor er duidelijk van haar gezicht af te lezen valt “dat zij lekker korting krijgt op alles wat ze hier koopt en dat ze de leukste dingen weet liggen EN VOORAL IK LEKKER NIET” is de pret er meteen af. (Hoezo, achterdochtig?)

Online shopping zou voor mij echt een succesformule zijn, ware het niet dat de leukste online shops zich op de één of andere manier altijd zo ver mogelijk van België weten te vestigen. Zonde, want ze zouden goeie zaken doen aan mij.

Hoe dan ook, ik ben geen echte expert als het op shoppen aankomt. Ik doe het graag, maar dan op mijn manier en liefst met niet te veel mensen die mij van het ene naar het andere meesleuren.

Link

Videoreply op het gelijknamige YouTube project, voor dag 1 van de Wijvenweek. Heel stiekem heb ik er een uur over gedaan om de boel in te spreken en schaam ik mij echt dood.

Ik doop het “Kinders en Moeder”.

Wat is het toch fijn om oude bezigheden weer op te rakelen.

Ik heb lang getwijfeld om hier al dan niet een blogstokje van te maken, maar ik vrees dat het niet al te veel potentieel heeft (niet iedereen heeft genoeg kleingeld of zin of tijd). However, mocht je je geroepen voelen om dit ook te doen: blog het en/of plaats een linkje/foto in de comments!

Als er veel mensen zouden volgen probeer ik te zorgen voor iets leuks.

Práchtig initiatief als je het mij vraagt!

Precies acht dagen over tijd, maar ik had Pieter beloofd om dit blogstokje over mijn radiogeschiedenis te beantwoorden dus doe ik dat!

Het begon allemaal achttien jaar geleden, toen ik foetusgewijs meegenoot van de levendige deuntjes die de autoradio uitbrulde. 1990 was het jaar van vanille ijsjes, stop! hammertime en in rastakleuren gehulde rappers die dachten over power te beschikken. Het is nooit meer goedgekomen.

Na mijn geboorte werd ik sterk beïnvloed door de muzieksmaak van De Grote Zus. Voor zover ik me herinner was ze wel een radioluisteraar, maar vraag me niet welke radiozenders er in de jaren ‘90 totally fetch waren. Ik luisterde naar wat zij luisterde, en dat was vermoedelijk veel Alanis Morissette en veel Texas. Ik ga niet in detail treden want ik zit er waarschijnlijk volledig naast. Af en toe kon ik zélf wat inbrengen, en toen muziekzenders hip werden was ik zéér stiekem fan van dingen zoals dit. Niet erg bevordelijk voor mijn verdere educatie, maar zoals je ziet is het wellicht toch nog goedgekomen.

Iets later en nog steeds vrij beïnvloed door De Grote Zus kwam ik in de fase waarin ik gedoemd werd geen al te hoge verwachtingen meer te hebben en vervolgens maar naar Torn te luisteren. Ik hield stiekem van Torn, trouwens. Mijn moeder en zus waren verslaafd aan het liedje, net zoals ik, maar dat durfde ik toen nog niet toegeven omdat er op het einde van het clipje veel gezoen en geprul voorkomt. Volledig taboe voor een zevenjarig meisje, dacht ik toen.

Eind de jaren ‘90 en begin het nieuwe millennium maakte ik mezelf los van de vreselijke invloeden van De Grote Zus en besloot ik toepasselijkere oorden op te zoeken. Ik was volledig TMF- en MTV-verslaafd en ik haalde mijn hartje op wanneer ik als eerste van de klas het nieuwste Britney liedje kon bespreken.
Ook toen luistere ik nog niet vaak naar de radio, maar als muziekzenders voorlopig als radio beschouwd kunnen worden was ik in die periode hélemaal “in”. Ik luisterde naar alles wat mij voorgeschoteld werd, zolang het maar een beetje barbiegehalte had en ik herinner me nog zeer goed dat De Grote Zus zich volkomen ergerde aan mijn muzieksmaak.

Pas de laatste vier jaar begin ik meer naar de radio te luisteren. Het begon uiteraard allemaal bij Donna, waar het op die leeftijd hoort te beginnen en vorderde toen naar Q-Music, naar waar het vervolgens hoort te vorderen. Ik ontdekte mijn voorliefde voor foute muziek (alsof dat nog niet duidelijk was), en toen ik enkele jaren geleden mijn allereerste mp3-speler mét radio kreeg kon ik tot een gat in de nacht blijven meewiebelen op de muziek. Tot ik Studio Brussel ontdekte en besefte dat daar eigenlijk ook mooie muziek gedraaid wordt. Toen zo’n 3-4 jaar geleden de Rock Werchterkriebels begonnen te komen was ik dan ook zeer gelukkig met de Live uitzendingen op StuBru, en kon ik ’s nachts half wegdromend meegenieten van de concerten.

Sinds ik over een iPod beschik luister ik niet zo vaak meer naar de radio, al moet ik zeggen dat ik ’s ochtens niet meer zonder Radio 1 zou kunnen. Twintig minuutjes aan leuke muziek om naneuriënd mee naar school te vertrekken, en mijn dag is geslaagd. Als laatste ben ik als ware Kortrijkzaan ook gedoemd om te pas en te onpas Radio Mango te moeten aanhoren. Geen gekwel, gelukkig, en als er geen Radio Mango was zou ik gedoemd zijn telkens op andere radiozenders naar ongewenste nieuwsberichten te moeten luisteren, dus Radio Mango verdient naar eigen mening ook wel een pluim.

Tot zover mijn bijdrage aan het radiogeschiedenis-stokje. Het spijt me voor de late reactie, maar ik ben er toch een goed uur mee bezig geweest!

Dankzij Greet mag ik nu mijn allergrootste bedgeheimen het wereld wijde web insturen. Altijd al willen doen.

In principe ben ik een zeer oninteressant kind wanneer het aankomt op bedgeheimen. Ik kruip in bed, ik lees een beetje, ik doe het licht uit, ik ga op mijn rechter zij liggen, na een kwartier draai ik mij voor even op mijn linker zij, vervolgens rol ik op mijn buik en val ik in slaap. Enfin, zo zou het toch moeten.

Wanneer het even niet mee zit en ik de slaap niet kan vatten luister ik naar de radio of naar rustige liedjes (à là Enya, Kate Bush,…) op mijn iPod. Wanneer ik bang ben dat er een gruwelijk monster onder mijn bed zit komt Samson ook eens om de hoek piepen.

Zoals je ziet: niets boeiends. Of waaraan had je dan gedacht?

Ik zou hem willen doorgeven, maar ik weet niet zo meteen aan wie. Iedereen die zin heeft om z’n allerdiepste bedgeheimen te bloggen, voel je vrij!

Oh het is weer komkommertijd! De stokjes stromen langs alle kanten binnen. Hier nog een leukje!

Het gaat er dus (denk ik?) om dat je je iTunes/iPod/whatever op shuffle zet en de eerste 20 liedjes die je hoort “de soundtrack van je leven” voorstellen. Here goes!

Opening credits: Massive Attack - Mezzanine
Waking up scene: Nelly Furtado - Say It Right
Getting ready scene: Cassidy ft. Jay-Z - I’m A Hustla
Car driving scene: Jewel - America
High school flashback scene: Kate Bush - Cloudbusting
Nostalgic scene: Katie Melua - My Aphrodisiac Is You
Angry scene: The Lion King - The Lion Sleeps Tonight (oh you gotta love this! )
Painful scene: Fedde Le Grand - Put Your Hands Up For Detroit (nóh )
Break-up scene: Maxïmo Park - The Unshockable
Sad, breakdown scene: Wyclef Jean ft. Missy Elliott - Party To Damascus
Nightclub, dance scene: Hooverphonic - Frosted Flake Wood
Buddy, sidekick scene: CSS - Art Bitch
Secret love scene: Katerine - Take Me Home
Life’s ok: Spice Girls - Who Do You Think You Are
Love scene: Lily Allen - Friend Of Mine
Kissing scene: Roxette - Joyride
Relaxing scene: Justin Timberlake - FutureSex/LoveSound
Action, fight scene: Natasha Bedingfield - Drop Me In The Middle
Victory scene: No Doubt - Underneath It All
Closing credits: Kate Bush - Babooska

Note: een iTunes-selectie uit 1130 nummers. Zélf had ik het toch iéts anders opgesteld ( ), maar ok!

Djana, Ashley en Annemerel mogen hetzelfde doen! Geen verplichting, though.

Greet gooide het stokje naar mij, en daar ben ik héél blij mee want zoals ondertussen reeds algemeen bekend is: ik hou van stokjes. En dit is dan nog eens een leuke ook! (Neem het maar van mij aan! )

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was? Danseres! Of een tweede Britney Spears, you know what I mean. Nee, om heel eerlijk te zijn weet ik niet meer wat ik vroeger wilde worden. Volgens mij was ik één van de enige kinders zonder grootse toekomstvisies, al leek stewardessje spelen mij ook altijd heel fijn.
Wat ben je dan uiteindelijk geworden? Voorlopig nog niets, maar ik weet nog stééds niet wat ik binnenkort van mijn leven moet gaan maken, laat staan wat ik wil studeren. Een ver-van-mijn-bed-show, en dat mag nog lang zo blijven!

Hoe wilde je er als kind later uitzien? Ik wilde vooral lang haar hebben. Heel lang haar. Zólang dat het bijna over op mijn achterste zou vallen. Maar helaas, dat vond de mama niet zo’n goed plan waardoor mijn haar altijd heel keurig (of ook niet) schouderlang gehouden werd. Ach… Verder had ik niet al te veel wensen over mijn uiterlijk.
Hoe zie je er nu uit? Ik kreeg het volledige alleenrecht over mijn haar dus ik ben daarover wel tevreden! Verder, tsja, zoals ik al zei had ik hier niet echt wensen over…

Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber? Idk. Ik begin stilaan te beseffen dat ik de afgelopen jaren écht een levenloze troela moet geweest zijn, want ook hierop heb ik geen antwoord. Ik kon (en kan nog steeds) in bijna elke man iets moois vinden als ik verliefd word dus eh, neen, geen strak afgelijnd denkbeeld over de man van mijn dromen. Helaas.
En wat is het in het echte leven geworden? No comment. I’m very sorry.

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd? Géén kinderen, jaja. Ik was er altijd van overtuigd dat ze wel leuk en lief en schattig zijn maar dat ik er voor zou vergeten te koken en dergelijke. Misschien zag ik het een beetje van mijn zus, die talloze slapeloze nachten doorstond toen ze net haar twee dochters had, ik heb er geen idee van.
Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)? Nu ben ik misschien tot een punt van besef gekomen dat kindjes toch echt liefde tussen twee personen duidelijk maken, en als ik later een héle lieve man heb die mij met veel liefde wil bijstaan dan wil ik graag een kindje of twee, in my late twenties.

Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet? Ik was dol op spaghetti, frietjes, macaroni, pizza, kip, chips,… Ik was absoluut géén groenteneter, wat leidde tot veel geklaag van de mama. Er waren maar 2 of 3 soorten groente die ik graag at, al was ik langs de andere kant dan wél weer dol op soep, in alle geuren en smaken. Ik hield vooral niet van koude groenten. Het moest allemaal recht uit de oven of van onder de mixer komen, en dan kreeg ik het eventueel wel binnen.
Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Hoewel ik geen vlees meer eet hou ik nog steeds van spaghetti, frietjes, macaroni en pizza, maar mijn gebied van lievenlingseten heeft zich vooral gecentraliseerd tot allerlei soorten pasta. Qua groenten staan enkel tomaten en sla nog niet echt op de lijst, maar verder kan het er allemaal wel in! Ik eet ZOVEEL gezonder dan vroeger, quite shocking.

Ik pas het stokje door naar Leonie, Sanne, Lily en Anneleen!

Het leuke aan blogstokjes vind ik altijd dat je achteraf ineens versteld staat hoe ver dingen kunnen gaan. Het begint klein, en voor je het weet heeft heel België en Nederland hem al geblogd. That’s the reason (en ook omdat het alweer een hele tijd geleden is) waarom Djana en ik het leuk vonden om er weer eens eentje te lanceren.

3! bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen.
Okay, here’s the deal: ik kon niet kiezen, dus ik heb er maar 4 genomen. Er zijn eigenlijk nog ZOVEEL MEER artiesten die ik dit jaar “ontdekt” heb, maar er moet ergens een grens zijn, natuurlijk.

First of all: Feist! Ik vind haar muziek geweldig, en toen ik dit jaar van iemand hoorde dat hij voor z’n verjaardag tickets voor een concert van Feist gekregen had was ik stikjaloers. En dat zegt genoeg, lijkt me.

(more…)

Ik meen mij te herinneren dat ik nog een blogstokje moet invullen?
Pralien (ik weet niet hoe ik je moet noemen maar ik hou het even bij Pralien als dat goed is? ) is de schuldige! Here goes.

Welke bloggers ken je in levende lijve en hoe is jullie relatie?
Ik ken eigenlijk niet echt mensen die ik al kende voor ik begon te bloggen en nu ook bloggen. Er is één meisje die ooit een jaar bij mij in klas zat en een MySpace heeft maar daar houdt het bij op. Ergens vind ik dat wel jammer, de meeste mensen die ik in real life ken zijn niet zo “into” bloggen en dat soort dingen.

Welke bloggers heb je in levende lijve ontmoet door de blogs?
Ik heb wel mensen leren kennen via internet. Niet echt via hun blogs, eerder door fora, maar toch! Anneke, Fay, Femke, Elisse, Sarah, Charlotte enneuh… Ben ik iemand vergeten?

Misschien is het leuk om er nog een vraag aan toe te voegen: (excuses aan de uitvinder van dit stokje!)

Welke bloggers wil je ooit eens in levende lijve ontmoeten?
Djana! en onze Davy natuurlijk ook maar die GA ik ontmoeten, op Werchter! En uhm… nog heel veel mensen eigenlijk. Ik wil eens naar zo’n enorm grote blogmeeting! Yeah!

En wie zouden we eens lastigvallen?
Lisa, Davy, Lucas en Judith. Go ahead duuuuudes!