Daarnet weer de eerste dansles in een nieuw jaar en:
Een nieuwtje aan het begin van de les: is’t ook de eerste keer dat je hier danst?
Ik: euhm… ‘t is mijn 9de jaar…
Het nieuwtje: *shock*
Anyway! Het is jullie waarschijnlijk niet ontgaan dat het hier zo’n 5 dagen muisstil is geweest. “Ik had niets te vertellen” zou ik kunnen zeggen, maar eigenlijk had ik best vanalles te vertellen. Ik had alleen geen zin. En Beau heeft me eergisteren nog proberen te pushen tot het schrijven van een entry over mijn eerste schooldag (halleluja!) maar het is hem helaas niet gelukt. En eigenlijk is dat maar goed ook, want ik was oververmoeid dus veel had ik er waarschijnlijk toch niet van gebakken.
Maar omdat ik ondertussen toch alweer de derde dag van een nieuw schooljaar achter de rug heb is het misschien niet zo’n slecht idee om er ook wat over te vertellen. Het lijkt lichtjes op een zwart-witkopie van vorig jaar: bijna dezelfde mensen, bijna hetzelfde klaslokaal, bijna dezelfde vakken… Maar toch is het anders. Het verschil zit hem denk ik vooral in de leerkrachten, maar daar ga ik nu niet over uitwijden aangezien niemand behoefte heeft aan een uitgebreid relaas over mijn conservatieve godsdienstleerkracht. (Hij is vast dolgelukkig dat onze - door de school verplichte - agenda 4 pagina’s aan gebedjes bevat en je zag hem vandaag gewoon glunderen toen hij een tekstje mocht voorlezen tijdens de startviering!)
Dit is het laatste jaar van mijn middelbare schoolcarrière en hoewel ik al een jaar tegen vrijwel iedereen volhoud dat ik nog TOTAAL NIET WEET wat ik volgend jaar wil gaan studeren heb ik toch een viertal dingen op’t oog. Eerst en vooral iets met de Engelse of Nederlandse taal. Lesgeven lijkt me wel fijn, maar andere dingen met die talen mogen ook gerust. Tot hier de eerste en ouders-vriendelijke optie (tenzij eventueel nog marketing, maar dat bevat een klein beetje teveel economische geest naar mijn goesting). Verder lijken fotografie, iets in verband met met grafisch design en journalistiek mij ook heel interessant, al moet ik in die gevallen (vermoedelijk) niet heel veel steun verwachten van mijn familie. En ze zeggen wel dat ze me voor 100% zelf zullen laten kiezen, mijn universiteit lievende moedertje heeft al eens onsubtiel laten blijken DAT IK ZEKER GEEN FOTOGRAFIE MOET GAAN STUDEREN WANT DAT BIEDT ZEKER GEEN TOEKOMST!!!!!!!!!!!!!
En oké, daar heb ik me dan maar bij neergelegd, en avondcursussen fotografie spelen al een tijdje rond in mijn gedachten, ter compensatie dan, en omdat het me hoe dan ook wel interesseert.
Maar misschien moet ik toch eerst maar weten dit jaartje vlot door te komen. Het zesde jaar lijkt me opzich wel aangenaam, want veel feestjes en dingetjes staan dan in het teken van de schoolverlaters. Ik weet niet in hoeverre dat in Nederland het geval is maar voor de Belgjes: ik kan niet wáchten tot het hier 50dagen is! (En naar’t schijnt is Kortrijk de enige stad met 50dagen tegenover de rest van België die aan 100dagen doet, maar oké, we can live with that.)
En al zou ik nog talrijke alinea’s verder willen volleuteren, ik moet nu écht douchen voor m’n ouders in bed duiken en mijn haardroger veel te veel lawaai maakt. Kus!
Leert snel, enzo. 
Maar respect voor mijn vader hoor! 
