Normaal gezien behoren dit soort dingen niet tot mijn blog-criterium, maar ik smolt de laatste dagen gewoon weg bij het verhaal van Rosie en Aaron, die elkaar vonden via Flickr en ongelofelijk verliefd werden.

Meestal geloof ik niet echt in liefde die voor bijna honderd procent via het internet tot stand kwam, maar als je hun verhaal leest lijkt 4500 kilometer ineens honderd procent bijzaak. Heel veel filmpjes, telefoongesprekken en e-mails hebben hen bij elkaar gebracht en het “Compilation Sunday” leverde ook enkele adembenemende resultaten op.

En dan, ontmoeten ze elkaar voor het allereerst.

Soooooooo I went to meet Aaron at the airport this morning at 10am - I was so jittery with excitement I couldn’t stop jitterbugging about, and finally after the entireity of his flight had emptied and he had STILL not arrived, I started to get worried. It was only then that an old lady approached me and asked if I was Rosie Hardy. “Shit here we go, I’ve been duped” was my first thought. Then she explained she had sat next to him on the flight, that he was an amazing person and that we would have an incredible time. Aaron didn’t even give her a description of me - she said she just could tell it was me he’d be meeting!!! She also said that due to his copious amounts of luggage and bizzare tales of why he was coming to England, customs had captured him and were strip searching him as we spoke. By this time, Aaron had snuck up behind me and scared the living daylights out of me, but he picked me up and spun me round and everything was perfect. He is now feeding me blue jelly beans.

© rosiehardy

Breathtaking.

Ongeveer twee weken hebben ze samen doorgebracht en echt, als je eens hun verhaaltjes begint te lezen dan wíl je gewoon verder gaan en helemaal wegsmelten.

Everything is so amazing, meeting Rosie in person is so much more amazing than I could ever have imagined. I knew we got along really well on the phone and through videos we sent back and forth, but I was not prepared for how amazingly awesome being around each other is. You want to talk about finishing each others sentences! We have been around each other for two days now, and it already feels like a lifetime. Woah. I sit here and type while she is in the other room getting ready, and I am sure she knows exactly what I am writing.

© aknacer

And another deep breath.

Het is niet mijn normale doen, maar ik wens hen echt het allerbeste toe! En op dit moment ben ik heel gelukkig te beseffen dat my love altijd redelijk dicht in de buurt is en dat ik hem kan zien zoveel ik wil. Hartje.

In Bellewaerde Park. En het was LEUK! Doordat de kindjes van mijn zus mee waren hadden we een uitgesproken excuus om op alle kleine fijne attracties te gaan en verder was ik er samen met iemand die het allemaal perfect maakte.

Een paar dagen geleden kwam ik op het idee mijn naaimachine (die ik heb gekregen nadat de naaimachine die ik van mijn oma had geërfd stuk ging) terug boven te halen en na een aantal uurtjes flink gevloekt en gegild te hebben wist ik toch íets te produceren. Ik raakte al een beetje geïnspireerd toen Kathleen dit dingetje (uit een _prachtig_ stofje) maakte en na wat rondgesurft te hebben op Etsy.com besloot ik er maar eens in te vliegen. Met dank aan Martha Stewart voor een paar kleine truukjes die ik handig heb kunnen gebruiken. Ik stel u voor:

Allemaal foto’s van afgelopen schooljaar, in een volgorde die ik niet ga proberen te verdedigen, maar das niet erg! Damn, dit ga ik allemaal missen volgend jaar…

(more…)

Hij (of zij) was ZO schattig! Helaas zat hij (of zij dus, whatever!) achter een hekje, aww. Maar zo schattig! *aai*

regel nummer één voor deze zomer was: word in géén geval rood. En guess what, het is al zover! Ik ben geen persoontje dat graag in de zon ligt te bakken, maar maanden slecht weer te hebben gehad is zonnecrème een niet al te voordehandliggend product. En ik vond het nu eenmaal zo gezellig om buiten in het zonnetje te zitten schilderen, met als resultaat:

Ik weet nog niet of ik helemaal tevreden moet zijn. Het is alleszins niet origineel, maar ik word er wel vrolijk van en voor een vierde schilderpoging kan het er (denk ik) wel mee door! Ik vind dat het iets Don’t Cha Wanna Ride achtigs heeft. En ook iets zomers en zo. En het is fancy. Ah well, I’m satisfied en ik heb er alvast iets uit geleerd.

Straight out of camera. Moe. Zondagochtend. Moet Engels leren. Tot later!

Gwendolyn vond nieuwe bezigheden…

Binnenkort (misschien) het eindresultaat. Morgen alvast om een groot canvas, heel veel verfjes en een paar nieuwe penselen. Plannen, plannen!

En vergeet de vraagjes niet!

maar ook niet helemaal. Want kijk, overall begint het erop te lijken, maar er zitten hier en daar nog zoveel foutjes dat ik me stilaan begin af te vragen of het geheel ooit nog helemaal goed komt.

Zo trof ik vandaag een stukje niet-gladgestreken plamuursel aan dat mijn vader gewoon overschilderd heeft. Zo’n dingen (waar hij perfect mee kan leven) vind ik vréselijk dus toen ik op een bepaald moment alleen thuis was heb ik met een plamuurmes als bijtel en een hamer dat stuk er gewoon letterlijk af geklopt. Opgeruimd staat netjes! Nieuw laagje Canvas erover en geen kat die het verschil gaat zien.

Volgens mij heb ik ondertussen het record Hoe Lang Doe Je Over Het Schilderen Van Een Slaapkamer verbroken, maar goed.

Vanavond nog een paar dingetjes opspuiten met silicone en dan komt het einde stilaan in zicht. Denk ik. Hoop ik. (Soms ben ik toch echt een halve vent, geef toe!)

waren fantastisch! Ik was verkleed als Braziliaanse voetbalster (quite ironic ) met een tintje cheerleader en een tintje pluim. Oh en onze klasact werd eerste en we kregen een beker uit chocolade!

Nu nog een dikke 40 lesdagen doorbijten en dan: vrijheid! (Maar ik weet nog steeds niet wat ik volgend jaar wil studeren, huge drama!)