Wanneer het volle maan is ben ik vrijwel altijd de eerste die het opmerkt en er wat over zegt. Als er iets is wat ik mooi vind, waar ik lang naar kan kijken en terwijl wegdromen, dan is het een volle maan.
Echt bijgelovig ben ik niet, maar wanneer er bijvoorbeeld een wimper uitvalt of ik een klavertje vier vind (voor zover die dingen in feite te vinden zijn) doe ik áltijd een wens. Je weet maar nooit, denk ik dan.
Ik had al eerder opgemerkt dat het volle maan was, had er nog met een vriendinnetje over zitten praten gisteravond, en toen ik wat later op de avond naar huis fietste kon ik mijn ogen er niet vanaf houden. Door mijn iPod luidde muziek van Enya (zij heeft trouwens heel leuke muziek, heel rustig, echt een aanrader!), het was pikdonker en bijna bitterkoud.
En toen, gewoon ineens, deed ik een wens. Heel stil, maar wel heel oprecht.
Ik ga natuurlijk niet vertellen wat hij inhield, want als we sprookjes en dat soort vertelseltjes mogen geloven komt hij dan niet meer uit. Maar hey, een beetje hoop kan nooit kwaad.
En jullie? Geloven jullie in dingen als uitgevallen wimpers en klavertjes vier? Doet hoop leven en is een beetje geloof menselijk? Vertel! Het interesseert me wel.