Als resultaat van een standaard HEMA-agenda, een mini notitieboekje en gloednieuw bestelde stofjes.

Read the rest of this entry »

Normaal gezien behoren dit soort dingen niet tot mijn blog-criterium, maar ik smolt de laatste dagen gewoon weg bij het verhaal van Rosie en Aaron, die elkaar vonden via Flickr en ongelofelijk verliefd werden.

Meestal geloof ik niet echt in liefde die voor bijna honderd procent via het internet tot stand kwam, maar als je hun verhaal leest lijkt 4500 kilometer ineens honderd procent bijzaak. Heel veel filmpjes, telefoongesprekken en e-mails hebben hen bij elkaar gebracht en het “Compilation Sunday” leverde ook enkele adembenemende resultaten op.

En dan, ontmoeten ze elkaar voor het allereerst.

Soooooooo I went to meet Aaron at the airport this morning at 10am - I was so jittery with excitement I couldn’t stop jitterbugging about, and finally after the entireity of his flight had emptied and he had STILL not arrived, I started to get worried. It was only then that an old lady approached me and asked if I was Rosie Hardy. “Shit here we go, I’ve been duped” was my first thought. Then she explained she had sat next to him on the flight, that he was an amazing person and that we would have an incredible time. Aaron didn’t even give her a description of me - she said she just could tell it was me he’d be meeting!!! She also said that due to his copious amounts of luggage and bizzare tales of why he was coming to England, customs had captured him and were strip searching him as we spoke. By this time, Aaron had snuck up behind me and scared the living daylights out of me, but he picked me up and spun me round and everything was perfect. He is now feeding me blue jelly beans.

© rosiehardy

Breathtaking.

Ongeveer twee weken hebben ze samen doorgebracht en echt, als je eens hun verhaaltjes begint te lezen dan wíl je gewoon verder gaan en helemaal wegsmelten.

Everything is so amazing, meeting Rosie in person is so much more amazing than I could ever have imagined. I knew we got along really well on the phone and through videos we sent back and forth, but I was not prepared for how amazingly awesome being around each other is. You want to talk about finishing each others sentences! We have been around each other for two days now, and it already feels like a lifetime. Woah. I sit here and type while she is in the other room getting ready, and I am sure she knows exactly what I am writing.

© aknacer

And another deep breath.

Het is niet mijn normale doen, maar ik wens hen echt het allerbeste toe! En op dit moment ben ik heel gelukkig te beseffen dat my love altijd redelijk dicht in de buurt is en dat ik hem kan zien zoveel ik wil. Hartje.

In Bellewaerde Park. En het was LEUK! Doordat de kindjes van mijn zus mee waren hadden we een uitgesproken excuus om op alle kleine fijne attracties te gaan en verder was ik er samen met iemand die het allemaal perfect maakte.

Morgen. Bellewaerde Park. Rrrrr.

Fuck you, fuck you very, very much. Cos we hate what you do and we hate your whole crew so please don’t stay in touch. Fuck you, fuck you very, very much. Cos your words don’t translate and it’s getting quite late so please don’t stay in touch.

Alweer een onsubtiele aanklacht tegen Bush, I likey!

Indien je nog een kleine aanrader wil dan kan ik je zeker en vast dit meegeven! Lily Allen en Keane brengen samen Everybody’s Changing en ook al twijfelde ik eerst aan de combinatie, ik vind het fantastisch!

Een paar dagen geleden kwam ik op het idee mijn naaimachine (die ik heb gekregen nadat de naaimachine die ik van mijn oma had geërfd stuk ging) terug boven te halen en na een aantal uurtjes flink gevloekt en gegild te hebben wist ik toch íets te produceren. Ik raakte al een beetje geïnspireerd toen Kathleen dit dingetje (uit een _prachtig_ stofje) maakte en na wat rondgesurft te hebben op Etsy.com besloot ik er maar eens in te vliegen. Met dank aan Martha Stewart voor een paar kleine truukjes die ik handig heb kunnen gebruiken. Ik stel u voor:

Vandaag moest Gwendolyn al om half zeven opstaan zodat ze netjes op tijd om acht uur op haar werk zou aankomen. In tegenstelling tot gisteren was er vandaag wél meer dan genoeg werk te doen en toen er ineens weer Rodenbach op de grond lag en ze het moest opkuisen moest ze toch best lachen. Dit was namelijk de vierde keer (gisteren is er alweer een groot palet Rodenbach gevloerd) dat er Rodenbach vloeide waar het niet moest vloeien en ze begon er stilaan aan te wennen.

Na haar werk heeft ze dertig eurocent geïnvesteerd in wat kattenvoer voor een klein zwerfkatje in de stad. Dertig eurocent om zo’n lief poezelig buikje te vullen had ze er echt voor over en ze besloot dit in het vervolg meer te doen. Later wil ze enkele katjes adopteren uit het asiel, ze kan het niet over haar hart krijgen dat sommige mensen hun katjes op zo’n respectloze manieren behandelen. Katjes moet je knuffelen.
Dat hoort zo.

Gwendolyn was al een tijdje opzoek naar leuke stofjes om haar wildste Martha Stewartfantasieën op uit te leven en na haar hoop bijna opgegeven te hebben vond ze vandaag een klein winkeltje waar ze na goed zoeken toch enkele leuke bloemetjespatroontjes tevoorschijn haalde. Ze had gisteren al enkele andere stoffenwinkeltjes opgezocht maar was telkens teleurgesteld naar huis teruggekeerd.
Diep in haar schuilt er nog een echt huisvrouwtje.

Zodoende probeerde ze vandaag ook iets lekkers te koken voor een speciaal persoon, maar na in verschillende huilbuien te zijn uitgebarst tijdens het schillen van ajuinen en per ongeluk met peperhandjes in haar ogen te hebben gewreven liet ze de moed een beetje zakken. Over het resultaat heeft ze dus ook zwaar haar twijfels.

Deze avond had ze te maken met een vriendelijke buschauffeur. Hij vertelde haar dat ze niet hoefde te betalen (ze kon namelijk haar kaartje van daarnet hergebruiken en dat wist ze niet) en hij wist blijkbaar dat ze de andere kant op moest maar dat dit de enige bus was die ze op dat tijdstip kon nemen, dus heeft hij even stiekem het busnummer aangepast en speciaal voor haar een ommetje gemaakt zodat ze niet zo ver meer hoefde te wandelen.

Ja, vandaag, 26 juli 2008, was wel geslaagd. Ook omdat het perfect jurkjesweer was.

Toen ik nog in de lagere school zat was het een must om over een fancy vriendenboekje te beschikken en het zoveel mogelijk te verspreiden. Je had ze in drie soorten: als eerste de soort met de blanco paginaatjes waarin je ab-so-luut niet met stift mocht prullen omdat het anders doordrukte, vervolgens de soort met de dubbele invulblaadjes met — toen — pikante vragen zoals “Wat wil je later worden?” en als laatste de Barbie-variant die de eerste twee soorten combineerde waardoor je gedoemd was om op shiny roze papier een kleine tekening te maken die zonder aangepaste inkt nog niet in je dromen bleef staan.

Als anti-Barbie-activist beschikte ik over de eerste twee boekjes. In het eerste boekje heeft mijn vader ooit een smurf getekend en mijn zus een Calvin & Hobbes cartoon. Ik herinner me schattige hondjes, vreemde krabbels van een toenmalige vriendin die tegenwoordig bij McDonalds werkt, flatgebouwen en lieveheersbeestjes.

Ik hield wel van deze boekjes, maar zoveel interesseerden ze me nu ook weer niet. Mijn favorieten waren de tweede soort, waarin je heel wat te weten kwam over de mensen die er ooit in schreven. Gisteren kwam ik mijn oude vriendenboekje op het spoor en naast het zwart op wit aantreffen van vrij genânte oude e-mailadressen van mezelf kwam ik nog tot vele andere ontdekkingen.

Zo is er een meisje die later pottenbakster wil worden, die opschreef dat haar hartenwens was dat we nog lang vriendinnen kunnen blijven en toen ik het las was de eerste vraag die bij me opkwam of ze wel degelijk ooit een vriendin wás. Dat haar idool Tweety was verklaart misschien al veel.

Iemand anders’ lievelingsfilm was “Blak Bouty”, een zekere jongen wou later bakker worden en wenste dat ik veel naar zijn bakkerij zou komen, nog iemand anders had een vrij grote Britney Spears-obsessie en dan was er nog iemand die architect-advocaat wou worden. Whatever it is, it sounds expensive!

Kortom, ik had gisteren héél veel lol toen ik alles aandachtig herlas en besefte wat een zorgeloos leventje we vroeger allemaal hadden. Tot ik bij het stukje kwam van een bepaalde jongen die toen in mijn klas zat. Zijn lievelingsfilms waren Brave Heart en Pearl Harbour, hij wilde later piloot worden en zodoende was zijn hartewens om in een vliegtuig, luchtballon en helikopter te vliegen.

Ik had het toch wel eventjes moeilijk toen ik dit allemaal las. Het laatste dat ik me van hem kan herinneren is het plotselinge nieuws dat hij gestorven was. Het was enorm vreemd, hoewel ik hem al vier jaar niet meer had gehoord of gezien. Het was vreemd om iemand te verliezen waarmee je zo’n zes jaar de basis van je leven hebt opgebouwd in de lagere school. Het was vreemd om te voelen dat hoewel we allemaal onze eigen weg zijn uitgegaan, we toch nog allemaal afstammen van éénzelfde groep die samen opgroeide, samen zichzelfde leerde kennen en samen de beste herinneringen achter liet. Het was vreemd om te horen dat iemand uit die groep hulp nodig had, maar niet de juiste hulp kon vinden. Het was vreemd om iemand te moeten laten vallen, iemand die meer deel uitgemaakt heeft van je leven dan je je eigenlijk kan inbeelden. Iemand waaruit je geleerd hebt, ookal besef je het niet. Iemand die er — ook al is het maar heel weinig — voor gezorgd heeft dat je bent zoals je nu bent.

Het is allemaal zo vreemd. Op het ene moment ben je gelukkig en denk je vol enthousiasme terug aan vroeger, op het andere moment vraag je je af wat er anders van je was geworden. En zo. Vreemd.

Een man houdt een pakje Durex Play voor mijn neus:

“Wat is da nu eigenlijk? Wa is daar nu zo speciaal aan?”
“Ik zou zeggen, probeert het uit!”

En hij deed het voor de grap want het was niet de eerste keer. Ambetant ventje.

zijn goed voor mijn nachtrust.

Want ik was televisie aan het kijken tot ik ineens een fwiefwiet-geluid hoorde en ik me herinnerde dat er gisteren een muis in de keuken zat. En ik vind muizen wel schattig, maar ze zijn zo huppeldepupselig en van huppeldepupselige muizen word ik zélf nogal huppeldepupselig en huppel ik vlijtig de keuken uit, veilig mijn bed in.